Herman Fijn overleed op de dag dat Nederland op slot ging vanwege corona: ‘Zelfs een knuffel om me te troosten mocht niet’

De datum 16 maart 2020 zal voor altijd in de geschiedenisboeken staan als de (maan)dag waarop Nederland ‘op slot ging’ vanwege de coronacrisis. Juist op die dag overleed Herman Fijn (74) uit Wezep. Het zorgde voor de nabestaanden voor een extra trieste tijd, omdat contacten nauwelijks mogelijk waren. “Juist in die dagen heb je zo’n behoefde om een knuffel te krijgen, maar het mocht simpelweg niet”, blikt echtgenote Marrie Fijn terug. Over een gelovig en optimistische man die weinig woorden nodig had om iemand te raken en als WHC-fan lid was van koor de Mulderssingers.

Barry Wensink

Herman en Marrie Fijn zijn allebei in Wezep geboren. Hij in mei 1945 als ‘bevrijdingskindje’ en zij anderhalf jaar later. “Op mijn 15e kwam ik Herman al tegen en ik vond hem een mooie jongen.” Zij werkte in een supermarkt in Zwolle waar hij namens zijn werkgever vlees en vleeswaren kwam brengen. Daar bleef het toen echter bij. Hoe anders was dat drie jaar later toen Marrie herstellende was van een hernia operatie. “Herman was een vriend van mijn broer Wim en ineens stonden ze samen in de kamer. We zijn al snel met z’n tweeën naar de film gegaan in Oldebroek, hoewel ik toen nog niet verliefd op hem was.” 

Cupido schoot echter al snel raak en in augustus 1967 stapten de rasechte Wezepers in het huwelijksbootje. “Herman was echt heel bijzonder”, blikt Marrie terug op wat geweest is. Het echtpaar ging in Zwolle wonen, aangezien er in Wezep geen geschikte woning te vinden was. De woningcrisis is blijkbaar van alle tijden .....

Midden jaren zeventig dan toch de overstap naar het stratenmakersdorp, maar dat was van korte duur. “Herman ging in Meppel werken als telefonisch verkoper bij een groothandel in wit- en bruingoed en toen zijn we daar ook gaan wonen.” Het gezin, inclusief zonen Marcel (1969) en Robin (1973) had er een goede tijd, maar moeders had regelmatig heimwee. “In het jaar 2000 kwamen we weer in Wezep te wonen. Je weet wel, in de woningen boven het winkelcentrum waar destijds een speelgoedwinkel zat. Ik kon de grond wel kussen; zo blij was ik dat we terug waren.” In 2015 werd intrek genomen in een 55+ woning in een complex aan de Seringstraat. In eerste instantie op de eerste verdieping en later op de begane grond. “Dat bevalt nóg veel beter, vanwege de tuin. Herman was een zonaanbidder en we mochten graag buiten zitten. We zijn ruim 52 jaar getrouwd geweest en in die tijd twaalf keer op vakantie naar Italië gegaan.” 

Herman en Marrie Fijn zijn ruim 52 jaar getrouwd geweest.

Qua gezondheid waren er al op jonge leeftijd zorgen bij/over Herman Fijn. “Op zijn 29e is hij geopereerd aan een hersenbeschadiging. Er was 25% procent kans dat het mis zou gaan. Op z’n vijftigste volgde opnieuw een operatie en ook die ging gelukkig goed.” Marry neemt ons mee naar de laatste levensfase van haar man. “Herman ging iedere dag met de buurman op stap voor Nordic Walking, dus wandelen met stokken. Dat deed hij ook op 22 februari 2020 toen hij later die dag een hersenbloeding kreeg. Hij was bezig met een lamp in de tuin te zetten. Toen hij weer binnenkwam, merkte ik dat hij niet goed uit z’n woorden kwam. Aangezien het in het weekend was, wilde ik de huisartsenpost bellen, maar dat wilde Herman eerst niet. Hij is zich toen gaan douchen en daarna belde ik wél.” Met loeiende sirenes reed er al snel een ambulance naar huize Fijn. In het ziekenhuis kreeg Herman in de avonduren nogmaals een hersenbloeding. Jaren eerder had hij al eens een licht infarct gehad én hij was longpatiënt. 

De familie leefde tussen hoop en vrees en de laatste vijf dagen was Marrie dag en nacht bij haar man in het ziekenhuis. “Herman kon niet meer praten, maar kneep wel regelmatig in m’n handen. Hij hoorde mij dus wel.” De Wezeper keek uit naar zijn 75e verjaardag op 22 mei - “wees blij dat je verjaardagen en trouwdagen mág vieren en daarom deden we dat ook altijd uitbundig” - maar hij haalde het niet. “Hij raakte in een shock, kreeg bloedvergiftiging en hoge koorts en overleed in de nacht van zondag op maandag om 05.05 uur.” Dat corona hand over hand toenam, kreeg Marrie in eerste instantie niet of nauwelijks mee. “Je leeft dan in een klein wereldje en let daar niet op. Ik weet nog dat ik in een gang liep in het ziekenhuis en twee broeders zag in witte pakken en een mondkapje. Ik wist niet wat ik zag. Het restaurant was op slot en overal zag je van die rood/witte linten.”

Het had grote gevolgen in de week tot en met de uitvaart. “De kist met Herman heeft hier vijf dagen thuis gestaan, maar er mochten maar twee mensen tegelijkertijd komen. Verschrikkelijk. We moesten afstand houden en mensen mochten mij geen knuffel geven. Juist in die dagen heb je dat zó nodig.” Een in België woonachtige kleindochter moest zelfs de Nederlandse ambassade inschakelen om toestemming te krijgen om een etmaal in Wezep te verblijven. Marrie kijkt even opzij en zucht een keer. Dan, na een korte stilte: “Herman heeft onder andere niet meegemaakt dat hij overgrootvader zou worden. Ondanks het gemis zijn er gelukkig nog heel veel zaken die mijn leven rijk maken.”

Vanwege ‘maatschappij ontwrichtende maatregelen’ moest de begrafenis in besloten kring plaatsvinden en werden er slechts 25 rouwkaarten gedrukt. “Het was zó kil. Dat kun je je haast niet voorstellen. Heel mooi was dat de buurvrouwen hier een soort van erehaag vormden op de galerij toen Herman opgehaald werd.”

In de rubriek ‘Voor altijd in ons hart’ bieden we een podium aan nabestaanden om het (levens)verhaal te vertellen van een overleden dierbare.
Ook meedoen? Mail naar barry@neomediabv.nl of bel met 085-6202925.