Ondanks slopende ziekte ‘geen dag zonder lach’ voor Matthias Gerritsen die slechts 19 jaar werd: ‘Hij is nog áltijd een voorbeeld’

Matthias Gerritsen overleed op 29 januari 2016. Dat was op de dag dat hij negentien jaar werd. Dat zijn bestaan allesbehalve voor niets is geweest, wordt al snel duidelijk tijdens een ruim twee uur durend gesprek met zijn ouders Gert en Sophia waarin een lach en een traan elkaar, letterlijk, afwisselen. Nog vaak wordt over de tiener gesproken en niet alleen in huize Gerritsen. Daarover straks meer. “Hij is een groot voorbeeld en geeft ons nog altijd veel inspiratie.” Over een jongen die (te) veel meemaakte, ontzettend ziek werd, genoot van tractorpulling en anno 2023 eigenlijk nog steeds niet gemist kan worden.

Barry Wensink

De ‘oogst’ van het interview is twintig (!) kantjes met aantekeningen. Zowaar een nieuw record voor de verslaggever van dienst, maar dat is het minst belangrijk. Er wordt liefdevol gesproken over de jongen die op 29 januari 1997 het levenslicht zag. Matthias kwam terecht in een gezin met naast zijn ouders, de (oudere) zussen Nadia en Liza. “Eigenlijk waren er altijd al zorgen”, klinkt het in de tuin van de woning aan de Knolgroenakker in Wezep. “Matthias was vaak ziek, bijvoorbeeld vanwege oorontstekingen, en dat duurde altijd langer dan bij anderen.” Griep en overgeven kwam (ook) regelmatig voor. Dat werd nog serieuzer toen hij rond zijn vierde levensjaar het rotavirus kreeg. Het veroorzaakte een ontsteking in maag en darmen en Matthias werd in het ziekenhuis in Zwolle opgenomen. Voor onderzoeken ging hij ook naar Groningen. “Het was kantje boord”, vat Sophia kort en bondig samen.

Op school waren er ook signalen dat er iets niet klopte en de orthopedagoog had dezelfde mening. “We waren als ouders dus niet de enigen die dat vonden, maar we konden er de vinger niet op leggen”, aldus Sophia. Toen Matthias zeven jaar oud was, kreeg hij ‘zomaar’ een epileptische aanval. “Ik weet nog dat we op de IJsselbrug reden naar het ziekenhuis en ik dacht dat eindelijk duidelijk zou worden wat er aan de hand was”, zegt Gert. Zijn zoon bleek geen hersentumor(en) te hebben, maar wel een energiestofwisselingsziekte. “We kregen de grootste mokerslag van ons leven toen duidelijk werd dat Matthias niet oud zou worden. Een behandeling was niet mogelijk.” Gert kijkt naar zijn vrouw en zij gaat verder met het (levens)verhaal. “De uitslagen van het bloedonderzoek lieten drie maanden op zich wachten. In juli 2004 hoorden we van de kinderarts dat Matthias de stofwisselingsziekte Melas had.” 

Ondanks zijn ziekte en, daardoor, veelal ‘twee stappen achteruit en eentje vooruit’, bleef Matthias de jongen die vaak grapjes maakte. “Hij had zó’n doorzettingsvermogen en maakte er echt tot het laatste moment het beste van. Nog altijd is hij een voorbeeld voor ons”, meent Gert. Zijn vrouw Sophia vult aan: “We hebben hem nooit overladen met informatie over zijn ziekte. Toen hij vroeg of hij beter zou worden, gaven we aan dat als dat niet zo zou zijn, hij in de hemel mag wonen.”

Matthias weet, nog steeds, anderen te inspireren. Zo is vader Gert al jaren betrokken bij Join4Energy en hij haalt, o.a. door het beklimmen van de Mont Ventoux, geld op in de strijd tegen energiestofwisselingziekten. “Er is een medicijn en dat ziet er veelbelovend uit.” Moeder Sophia switchte van baan en werkt in de zorg.

Matthias was al op jonge leeftijd groot fan van tractorpulling. Regelmatig ging Gert met zijn zoon wedstrijden bezoeken. “Het heeft zijn leven kleur gegeven en ik kijk er ook heel fijn op terug. Al lag Matthias doorziek op de bank: hij liet het niet schieten. Weet je, het is inmiddels zeven jaar later, maar onlangs zag ik nog een deelnemende tractor met een sjaal van Matthias in de cabine. Schitterend toch!”

Matthias Gerritsen was gek op tractorpulling.

In de loop van de jaren ging het steeds een stukje moeizamer met Matthias, de tiener die gek was op het spelen van het Fifa-spel, en werd de zorg steeds zwaarder. Daardoor werd het wereldje van het gezin steeds kleiner. “Op zijn tiende had hij al vijf herseninfarcten gehad. Telkens ging er iets kapot in zijn hoofd en dat leverde storingen op.” De vermoeidheid werd ook steeds groter, omdat de ‘batterij’ nooit meer volledig werd opgeladen. Wat betreft school werd het een combinatie van de Oranjeschool in Wezep en De Twijn in Zwolle. Daar werd Tom een vriend van Matthias en diezelfde Tom, in huize Gerritsen hebben ze nog altijd contact met hem (!), regelde dat het gezin met hulp van ‘Make a Wish’ een wedstrijd van FC Barcelona kon bezoeken. “Een prachtige ervaring waar we allemaal van hebben genoten.”

December 2015 werd geen beste maand in huize Gerritsen. Matthias was gek op vuurwerk, maar hij was te ziek om ervan te genieten. Toch krabbelde hij in januari weer op. “Dat was een Godsgeschenk en een mooie herinnering”, vat Gert kort samen. Zijn zoon ging die maand met veel plezier naar dagbesteding Shalom in ‘t Harde.

“Op de dag voor het overlijden van Matthias was ik op m’n werk in de bieb en kreeg ik om 17.15 uur telefoon dat ik thuis moest komen”, zegt Sophia. Ze gaat verder: “De ambulance werd opgeroepen en terwijl Matthias op de brancard lag, maakte hij nóg grapjes. Het was de (donder)dag voor zijn verjaardag en de koelkast stond vol met hapjes.” Feest werd er niet gevierd en op vrijdag overleed Matthias Gerritsen. “Ik heb me altijd voorgenomen om, als het zover zou zijn, tegen Matthias te zeggen dat hij maar met de Here Jezus mee moest gaan en dat heb ik ook gedaan”, besluit Sophia. 

In de rubriek ‘Voor altijd in ons hart’ bieden we een podium aan nabestaanden om het (levens)verhaal te vertellen van een overleden dierbare.
Ook meedoen? Mail naar barry@neomediabv.nl of bel met 085-6202925.