Harry de Leeuw vloog in vijftiger jaren op vliegdekschip Hr. Ms. Karel Doorman: ‘Hij had een prachtig leven’

Harry de Leeuw haalde alles uit het leven voordat hij op 16 december 2022 op 93-jarige leeftijd in Elburg kwam te overlijden. Het wordt duidelijk tijdens een gesprek met zijn dochters Thirsa en Christa. Ook aanwezig is Roel, de man van Thirsa. De zestigers vertellen dat hun (schoon)vader jachtvlieger is geweest en in de jaren vijftig van de vorige eeuw vloog op de Hr. Ms. Karel Doorman; het tweede en laatste vliegdekschip van de Koninklijke marine. Later was hij verkeersvlieger bij de KLM. “Onze vader heeft een prachtig leven gehad.”

Barry Wensink

Eerst maar eens een heel stuk terug in de tijd. Harry de Leeuw werd op 16 februari 1929 geboren in Gorinchem en op dat moment hadden zijn ouders al een zoon en een dochter. “Harry dacht dat hij de jongste zou blijven, maar elf jaar later kwam er nog een nakomertje. Met die situatie heeft hij het best moeilijk gehad. Daar kwamen we later achter, want dat stond in de memoires van zijn vader, Arie de Leeuw.” Al op jonge leeftijd gaf Harry aan later te willen varen, maar dat mocht hij niet van zijn moeder. “Toen wilde hij gaan vliegen en die inspiratie kwam door overvliegende vliegtuigen in de oorlog.” Het was in de jaren veertig toen Harry de Leeuw woonde en studeerde in Kampen.

“Op het jachtvliegtuig Karel Doorman kreeg hij een mooie combinatie van zijn liefde voor varen en vliegen”, zegt Christa. Zelf heeft ze 41 jaar bij de KLM gewerkt als senior purser (leidinggevende over de stewardessen) bij intercontinentale vluchten. In totaal vloog Harry de Leeuw negen jaar voor de Koninklijke Marine en vervolgens werd hij verkeersvlieger bij de KLM. “Toen we kind waren mochten we regelmatig mee in het vliegtuig, bijvoorbeeld op safari in Kenia en als we onze vader ophaalden, konden we tot aan het vliegtuig lopen om hem te verwelkomen. Dat is tegenwoordig natuurlijk ondenkbaar.” 

“Mijn schoonvader had altijd sterke verhalen”, aldus een glimlachende Roel. “Hij woonde in zijn marinetijd een periode bij zijn zus en zou een tijdje van huis om te vliegen. Dat duurde vroeger natuurlijk veel langer dan tegenwoordig. Harry gaf aan halverwege de week de vuile was wel even thuis te brengen. Hij dropte het vanuit het vliegtuig, zodat het precies in een weiland naast de woning terecht kwam. Ook maakte hij loopings met het vliegtuig als duidelijk werd dat familie en vrienden buiten stonden te zwaaien.” Het gezin De Leeuw woonde een tijd in Gouda en kwam in 1974 in ‘t Harde terecht.

Harry de Leeuw kwam als piloot ‘overal’ in de wereld en maakte heel veel mee. Zo vloog hij in 1978 de voetbalselectie van wereldkampioen Argentinië en ook het Italiaanse AC Milan had hij een keer te gast in het vliegtuig. “Hij vloog ook veel op Alaska, nam ananassen mee uit Suriname en barbecues uit Amerika. Die dingen kenden ze hier toen nog niet.” Waar ter wereld de piloot ook was, het thuisfront werd nooit vergeten. “Mijn vader stuurde regelmatig brieven en kaarten naar ons en zei altijd dat onze moeder zijn prinses was. Een deel van die brieven hebben we nog steeds”, geeft Thirsa aan. Het was in een tijd dat een reis naar pakweg Singapore niet dertien uur duurde, zoals tegenwoordig het geval is. “Toen waren ze zomaar enkele weken bezig; een totaal andere tijd”, meent Roel. “Navigatiesystemen kenden ze nog niet. Mijn schoonvader gebruikte als één van de weinige piloten de stand van de sterren om te bepalen hoe hij moest vliegen.” 

Harry de Leeuw hield van organiseren en hij hield van een feestje. “Zo regelde hij leuke uitjes voor de crew als ze ergens in een ver land waren.” Een grote tegenvaller was het feit dat de piloot op 53-jarige leeftijd werd afgekeurd. “Daar had Harry het erg moeilijk mee., maar doordat hij gehoorproblemen kreeg werd het steeds moeilijker om met de verkeerstoren te communiceren”, legt Christa uit. “Ik wilde graag een keer samen met hem vliegen en dan allebei in onze eigen functie, maar daar is het niet van gekomen.” De toen vijftiger zat niet bij de pakken neer en hij maakte zich op andere manieren nuttig voor de samenleving. Zo heeft hij jarenlang vrijwilligerswerk verricht voor de Botterstichting in Elburg. Het echtpaar De Leeuw kocht een aantal jaren geleden een chalet in de buurt van Biddinghuizen. Met uitzicht op het water. Thuis mocht hij graag koken en hij was ook gek op schilderen.

“Onze moeder kreeg Alzheimer en zij woonde de laatste zes jaar van haar leven in verpleeghuis De Voord. Iedere avond ging onze vader er op bezoek. Daar moest alles voor wijken en hij heeft dat al die tijd volgehouden. Hij had het moeilijk met haar overlijden en miste bijvoorbeeld het sherrymomentje om 17.00 uur. Sowieso waren er, doordat hij op leeftijd was, al veel familieleden en vrienden weggevallen. Onze vader was een sociaal mens die van gezelligheid hield en op hoge leeftijd nog actief was.” Zo bezocht Harry de Leeuw als negentiger een reünie van de marine en daar ging hij zelf met zijn auto heen. Ook gaf hij presentaties; o.a. bij de Lionsclub. “Onze vader is in zijn slaap overleden; exact twee maanden voor z’n 94e verjaardag. Het was goed zo.”

Harry de Leeuw lag drie maanden met corona in het ziekenhuis. “Doordat zelfstandig wonen niet meer lukte, ging onze vader naar De Voord. Hij woonde er een week en is toen gestorven. We hoorden later van een zuster dat hij op de dag voor zijn overlijden had aangegeven dat ‘de kapitein morgen het schip gaat verlaten’.

In de rubriek ‘Voor altijd in ons hart’ bieden we een podium aan nabestaanden om het (levens)verhaal te vertellen van een overleden dierbare.
Ook meedoen? Mail naar barry@neomediabv.nl of bel met 085-6202925.