Aartje van Geenen wordt enorm gemist: ‘De mooiste bloemen worden als eerste geplukt’

Het is niet overdreven om te stellen dat er eind maart van dit jaar, Goede Vrijdag (29 maart), een schok door (de gemeente) Nunspeet ging toen duidelijk werd dat Aartje van Geenen - Van de Pol op 70-jarige leeftijd was overleden. Velen kenden haar vanwege onder andere haar schilderwerken. Het was slechts één van de vele hobby’s die de geboren en getogen Nunspeetse, dochter van een garagehouder, had. We praten erover met haar man Andries van Geenen. “Het was een hele lieve vrouw die gek was op haar kinderen en kleinkinderen.”

Barry Wensink

Hij was zestien en zij was vijftien toen ze voor het eerst contact kregen. Dat is inmiddels ruim 56 jaar geleden. “We zouden met de vriendengroep een eindje op de brommer gaan rijden. Er was ook een groep meisjes en Aartje stapte zomaar achterop bij mij. Vervolgens was het verliefd, verloofd, getrouwd”, gaat Andries van Geenen met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis. Dat trouwen was op 22 november 1974 en het vinden van een woning was geen probleem. “Mijn moeder is jong overleden en mijn vader had twee huizen. Hij was aannemer en had na de oorlog een stuk grond waarop hij zelf ging bouwen. Mijn zus, die nog steeds naast me woont, en ik konden daar gaan wonen en zij mocht als eerste kiezen. Uiteindelijk kwamen Aartje en ik in de woning terecht die we ook het liefst hadden.” Het echtpaar kreeg in 1977 een zoon en datzelfde gebeurde twee jaar later nog een keer. Anno 2024 zijn er ook vier kleinkinderen.

Aartje van Geenen werkte onder andere in het (oude) Sophia Ziekenhuis in Zwolle als verpleegster. “Ze kwam daar terecht via haar tante die daar directrice was. Eigenlijk lag haar hart bij de zwakzinnigenzorg en later werkte ze bijvoorbeeld bij Philadelphia. Dat heeft ze gedaan tot 1997 toen ze een ernstig ski-ongeluk kreeg. Ze viel een eind naar beneden en hield daar een zware whiplash aan over. Ze kon daardoor ook niet meer werken.” Het was in de tijd dat het echtpaar, toen allebei veertigers, graag op de motor reed en reizen ondernam richting Frankrijk, Oostenrijk, Zwitserland en - “het allermooiste land” - Schotland. “Wat hébben we genoten. Zo waren Aartje en ik een keer met m’n zwager en z’n vrouw in Schotland. Alle hotels zaten vol en toen ben ik naar de plaatselijke brandweerkazerne gegaan met de vraag of we een nacht in hun kantine door mochten brengen. Ik heb zelf 47 jaar bij de brandweer in Nunspeet gezeten en had toevallig een brandweershirt aan. Eerst mocht het niet, maar het is uiteindelijk wél gelukt.” 

Er valt even een stilte. Een zucht. “We hebben samen echt een heel goed leven gehad”, klinkt het dan uit de mond van Andries van Geenen. “Tussen 1986 en 2000 hadden we een stukje grond bij het Veluwemeer om de caravan neer te zetten. Ook dat was prachtig.”  

En verder: “Weet je, motorrijden werd steeds lastiger voor Aartje en op een gegeven moment lukte dat niet meer, omdat het te gevaarlijk werd. Toen stapte ze bij mij achterop en dat vond ze ook prima.” Ook met (twee keer per week) tennissen moest ze noodgedwongen stoppen en dat was een grote tegenvaller, hoewel ze het motorrijden het meest ging missen. “Ze knapte nog redelijk op tot pakweg 80%, maar met name concentreren was erg lastig. Gelukkig kon ze er goed mee omgaan en benadrukte ze wat ze nog wél kon.”

“Aartje kon dagenlang in haar atelier zitten. Ze stond voor iedereen klaar en was ook erg attent. Zo kwam het voor dat vrienden totaal verrast waren als Aartje met een bloemetje aan de deur stond. Bleek het hun trouwdag te zijn en dat hadden ze dan zelf helemaal niet in de gaten.”

In het jaar 2000 kochten Andries en Aartje een huisje in Frankrijk. De motoren gingen op een kar achter de auto en in het land van de wijn en het stokbrood gingen ze toeren. Twee jaar geleden werd het huisje verkocht. Aartje vond in 2007 een totaal andere hobby en dat werd schilderen bij de Vrije Academie Nunspeet. Dat kwam totaal uit de lucht vallen. “Vriendinnen spoorden haar aan om dat eens te proberen, hoewel ze het helemaal niet goed kon. De eerste opdracht was een hoofd tekenen en het resultaat was heel erg goed. In 2015 behaalde ze het certificaat Academisch tekenen en schilderen.” 

Na een reorganisatie bij de brandweer kon Andries, die lang geleden ook projectleider bij een installatiebedrijf is geweest, op z’n 63e met pensioen. Dat zorgde ervoor dat hij samen met Aartje de agenda kon vullen en er volop tijd was voor leuke dingen. Zo was het de bedoeling om begin 2024 op vakantie te gaan, maar dat was vanwege de gezondheid van Aartje niet meer mogelijk. “Door haar klachten kwam ze in de medische molen terecht en het bleek een agressieve vorm van kanker te zijn met uitzaaiingen. Doordat ze uit de verpleging kwam, wist ze precies wat er aan de hand was.”

Hoewel de Nunspeetse in de laatste fase van haar leven veel pijn had, wilde ze alles rondom haar uitvaart zelf regelen. Zo vond het condoleren thuis plaats. “Een kleine 400 personen kwamen die dag op bezoek. Dat zegt wel iets over hoe geliefd ze was. Door haar spontaniteit kenden velen Aartje.” 

Andries mist zijn vrouw enorm, maar heeft bewust veel dingen snel weer opgepakt. “Denk aan tennissen en motorrijden, maar ook golf en fietsen. Een van onze zonen heeft een autobedrijf en daar doe ik soms klusjes voor. De avonden zijn het lastigst. Het is dan stil in huis.”

In de rubriek ‘Voor altijd in ons hart’ bieden we een podium aan nabestaanden om het (levens)verhaal te vertellen van een overleden dierbare.
Ook meedoen? Mail naar barry@neomediabv.nl of bel met 085-6202925.