Column André Klompmaker: Startgeld

Het mooiste wat er in de sportwereld bestaat is startgeld. Dat je, voor dat je begint al verzekerd bent dat je met een vergoeding thuis komt. Niet dat ik dat vaak kreeg, zo goed was ik ook weer niet, maar zo af en toe viel ik in de prijzen. Bij bepaalde wielerwedstrijden of skeelerwedstrijden werd je door de organisatie opgebeld of je zin had om te komen. Standaard gaf je aan dat het niet zo goed uit kwam, maar dat je misschien wel wat kon regelen. Het gevolg was dat er gezegd werd dat er wel een vergoeding beschikbaar was. Dat veranderde de zaak natuurlijk. Met natuurijs wedstrijden was het meestal normaal dat er een vergoeding gegeven werd. Een standaard vergoeding voor de gewone deelnemers, zoals ik. Maar voor de gewenste toppers was wel wat meer poen beschikbaar. 

Ik hoorde eens van Henri en Dries dat ze op de Rottemeren reden en dat hen best een leuk bedrag was beloofd. Omdat er wel eens meer beloofd werd dan er werkelijk was, waren ze er na de finish als de kippen bij om zo snel mogelijk het geld te innen. Degene die als laatste kwam vond de hond in de pot, of in dit geval, lege enveloppen. Het advies van Henri en Dries was dan ook om het startgeld voor de wedstrijd af te halen. Dan hoefde je na afloop niet zo te haasten. Ik was eens gevraagd voor een wielerkoers in Haren. Het was daar een feestweek en de wielerronde ging dwars door de winkelstraat naar de finish. Omdat het publiek vermaakt moest worden hadden ze wat aanvallende rijders gevraagd, zodat het een levende wedstrijd zou worden. Prachtig natuurlijk. Lekker aanvallen en er nog voor betaald worden ook. Het was bloedheet die dag, maar dat vind ik altijd prima weer om een wedstrijd te rijden. Het was een zeer aantrekkelijke koers en ik had een heel goede dag. Ik kon lekker aanvallen en ook nog de nodige premies meepakken. 

Toen we met een kopgroep van 10 de laatste ronde in gingen, riep de speaker om dat hij niet wist wie er ging winnen, maar wel wie er nummer tien zou worden. Daarmee doelde hij op mij. Ik kon niet sprinten en had mijn kruit al verschoten. Maar dat gold niet alleen voor mij, ieder zat steen kapot. Mijn opzet was om als eerste de laatste bocht uit te komen en dan hopen toch nog derde te worden, zodat ik ook nog een bosje bloemen had voor mijn vrouw. Ik ging per ongeluk zo hard door de laatste bocht dat er niemand meer overheen kwam en daardoor als eerste over de finish rolde. Na de huldiging en het omkleden zocht ik de organisatie op om het beloofde geld te innen. Maar ik kreeg als antwoord dat ik al genoeg verdiend had en ze niets meer hadden. Gelukkig had ik nog wel een bosje bloemen.