Column André Klompmaker: Aalt

We hebben weer een mooie schaatsperiode op de Weissensee afgesloten. Prachtige zonnige dagen en over het algemeen goed ijs. Dit keer met een heel familie roedel er heen geweest wat het extra mooi maakte.

Pa mee als financiële man, zus Anita voor de sfeer, zus Angela voor het overzicht, Tom Docter voor de verzorging, Esther Korenberg voor de op-tijd-eet momenten en Benjamin voor als het even stilviel. Verder kwamen Aleid en Mirjam nog op eigen houtje en gelukkig was ome Jan er ook. Ondanks dat het ijs wel heel zacht werd met onze tocht heb ik het goed kunnen doen. We reden met een groep oud A-rijders in het rond. Wat dacht je van: Rene Ruitenberg, Jens Zwitser, Arnold Stam, Yep Kramer en ook zoon Sven Kramer reed met ons mee en Aleid kwam ook nog even op het ijs om te hazen. Na 145 km was iedereen uitgepierd, maar ik ging steeds lekkerder rijden. Heerlijk.

Ondanks de vele ongelukken op de terugweg mochten we veilig terugkeren dus ook alle reden voor dankbaarheid. Ongemerkt denk je terug aan voorgaande jaren. Ik merkte dat de naam Aalt dan nog wel eens valt. Zelf heet ik van doopnaam Aalt. De eerste keer dat ik er kwam was in 1994 toen was oom Aalt Knikker er ook. Of Aalt van Erven die daar bijna met de luchtballon op zou stijgen. Mijn zwager Aalt is ook een paar keer geweest. Die had net een snelle BMW en wilde die op de terugweg uitproberen. We waren met 7,5 uur thuis (normaal ongeveer 11 uur).

Maar ook Aalt Verhoef. Aalt is vaste waarde op de Weissensee. Een echte liefhebber die ook dit jaar weer 200km heeft gereden. Aalt is ook voorzitter van de IJsbaan in Elburg. Hopelijk komt daar ook nog veel natuurijs.

Ik weet nog de eerste keer dat Aalt naar Oostenrijk ging. Hij reed met ons mee. We haalden hem van huis op en hij gaf aan wel voorin te willen zitten want hij kon toch niet slapen in de auto. Kon hij mooi de chauffeur wakker houden. Dat leek ons een goed plan. Maar we waren de straat nog niet uit of hij viel in slaap en we moesten hem bij de Weissensee wakker maken. Het was de gewoonte dat de jongens mij verzorgden met de wedstrijden en dan verzorgde ik hen met de toertocht. De dag van de toertocht gaf Aalt mij een grote zak vol eten. Ik mocht er zelf ook wel wat van pakken want hij kon niet eten tijdens het schaatsen rijden. Bij de eerste doorkomst na 10 km riep hij dat hij eten moest hebben. En zo ging het elke ronde. Na goed 100 km had hij al zijn eten al op. Gelukkig waren we dicht bij de grote tent en heb ik daar maar een halve kip voor hem gekocht. Mooi figuur die Aalt.