Column André Klompmaker: Moeilijk

Het leven is soms best wel moeilijk. De oorlog in Oekraïne, de honger in Malawi waar duizenden mensen per dag sterven en natuurlijk de oorlog in Israël. Ik ben pro-Israël, maar ben natuurlijk niet blind. Israël is het volk van God en daarom sta ik achter ze, maar ik zie ook de vele onschuldige slachtoffers onder de Palestijnen. Dit komt niet door de Palestijnen, maar door de regering die ze steunen. En wat gebeurt er in Nederland over 20 jaar? Nederland werd wel eens het Israël van het westen genoemd. Staat ons hetzelfde te wachten? Binnenkort kunnen we weer stemmen. Volgens mij valt er echt wat te kiezen. Ik heb het niet zo op die mensen die linkslullen en rechts hun zakken vullen. Maar ……

Maar snel naar de sport. Dat is veel makkelijker. Maar ook daar zijn mensen waar ik het nooit zo op had. Dat was niet omdat ze ongelijk hadden, of omdat ze anders dachten dan ik, maar dat was om hun rijstijl. Het waren sprinters. Ik ben natuurlijk opgegroeid als supporter van Dolle Dries en in mijn verbeelding was je alleen maar een echte marathonrijder als je demarreerde. Niet 1 keer, niet 2 keer maar talloze keren. Sprinters, dat vond ik maar plakkers en tweederangs schaatsers, die profiteerden van het werk van een ander. Dat ze na 100 ronden wel vaak wonnen en dus misschien wel de slimsten waren deerde me niet. Aanvallen, dat moest er gebeuren. Als de bel voor de laatste ronde ging, sprintte ik niet eens mee. Ik kon het ook absoluut niet. Als we met 5 man op de streep af gingen, werd ik zesde. Maar voor een sprinter was dat anders.
Als die de bel voor de laatste ronde hoorde dan begon het juist. Mijn kinderen heb ik ook opgevoed met het idee dat aanvallers de echte schaatsers waren. Aleid heb ik de belofte gegeven dat als hij sprinter zou worden hij niet in mijn testament zou voorkomen. Hij heeft zich er keurig aan gehouden. Met Benjamin moet ik nog eens praten. Hij rijdt nu ook marathons en het aanvalsbloed zit er gelukkig in. Maar de sprint vindt hij ook steeds mooier worden.

Afgelopen zaterdag reed ik weer eens een marathon in Enschede. Samen met Hans van Apeldoorn reed ik de halve wedstrijd vooruit en een sprint moest beslissen wie de winnaar zou worden. Ik schaam me om het te zeggen, maar ik won.

Column

‘Aanvallers zijn
de echte schaatsers’