Huisarts aan het woord: Nadenken over je leven…

Heeft u ook wel eens van die momenten dat u mijmert over de toekomst? Ik denk dan bijvoorbeeld aan de verkiezingen, aan het beleid van het nieuwe kabinet, aan oorlogen, aan onze maatschappij.

Gezondheidszorg in het algemeen en zeker ook eerstelijnszorg staan in de belangstelling van het nieuwe politieke Den Haag. We realiseren ons dat binnen een aantal jaren ongeveer een kwart van de huidige bevolking ouder is dan 65 jaar. in het algemeen betekent dit dat ziekte en zorg toenemen. Maar ook dat de groep mensen die zorgt voor ouderen in aantal afneemt. Recent zijn ook de medicijntekorten veel benoemd: een gevolg van het politieke handelen van afgelopen jaren, waarbij ook de zorgverzekeraar een enorme stempel gezet heeft. Een groot probleem. Het nieuwe kabinet wil inzetten op betere palliatieve zorg. Zelf werk ik in een hospice en geef collega’s op dit vlak medisch advies. Ik heb me afgevraagd hoe die zorg dan beter zou moeten worden. Meer bedden? Meer mensen aan het bed? Meer beschikbaarheid van medicijnen (want ook in de palliatieve zorg hebben we echt hinder van tekorten)? Andere verdeling van budgetten in de zorg? Meer gaan nadenken over ‘onnodige’ zorg? Zorg die alleen gericht is op het weten zonder dat het consequenties heeft qua behandelen? Maar hoe doen we dat dan?

Kortom, heel veel vragen, maar weinig concrete antwoorden. Het medicijntekort zal niet van de een op andere dag over zijn. Het wijzigen van beleid hiervan zal ook enige jaren kosten. En ja, ook daar hangt natuurlijk een prijskaartje aan. Evenals het inzetten van meer mensen aan bed. Overal zijn tekorten in personeel. Iedereen vist in dezelfde vijver.

Wat kunnen we dan doen? Ik denk dat het begint met eens na te denken over je eigen gezondheid. Of misschien, je eigen ongezondheid. Nadenken over hoe je later wilt dat er voor je gezorgd gaat worden. Over wat je misschien wel of niet wilt qua behandelingen als je ouder en kwetsbaarder wordt. Nadenken samen met familieleden hoe zij eventueel ingezet zouden kunnen worden qua zorg. En wellicht ook besluiten nemen over wat je wel of niet wilt.

In veel dorpen en steden vinden gesprekken plaats over deze onderwerpen. Hierbij zijn vaak huisartsen, verpleegkundigen en soms een notaris of geestelijk verzorger betrokken. Samen nadenken over een toekomst die misschien minder mogelijkheden biedt qua zorg, maar die, als we daar gezamenlijk mee omgaan, toch heel waardevol kan zijn. Ik denk aan mijn juf van de lagere school, die leerde waar we de klemtoon moeten leggen. Misschien moeten wij samen de klemtoon in ons leven anders gaan leggen? Ik heb zeker niet overal antwoorden op. Maar ik hoop dat u in gesprek wilt gaan, mocht zo iets in uw omgeving georganiseerd worden.

Mark Pul, huisarts in Doornspijk en palliatief consult arts in Nunspeet