Huisarts aan het woord: Ieder huis heeft z’n kruis(je)…

Afgelopen jaren heb ik heel wat huisartsen mogen opleiden. Met veel plezier liet ik hen dan onze prachtige omgeving zien, iets waar ze steevast van genoten. 

Mark Pul

Zelf rijd ik regelmatig rond om mensen thuis te bezoeken, waarbij ik eveneens geniet van de mooie omgeving. Van de rust en de gemoedelijkheid. Toch kijk ik er ook wel eens anders naar. Uiteraard komen er veel mensen bij ons in de praktijk. De een met een kleine kwaal, de ander is echt ernstig ziek. De een met fysieke, de ander met psychische klachten. Als ik dan wel eens door het dorp rijd en bedenk wat er achter de deuren is, dan is dat regelmatig minder fraai. Dan zijn er zorgen. Vaak ook verdriet en eenzaamheid. En dat raakt me. 

Regelmatig kom ik thuis in situaties waarbij het er van buitenaf mooi uitziet: een mooi huis met een goed onderhouden tuin. Dan stap ik door de deur en loop ik naar een bed, waarop iemand ligt. Soms in zijn of haar laatste fase. Soms rijd ik door het dorp en kijk ik naar de deuren en bedenk wie er woont. Wat er gaande is aan zorgen of moeite. En dan realiseer ik me dat veel huizen hun kruis, groot of klein, hebben.

Veel problemen los ik, hoe graag ik dat ook zou willen, gewoonweg niet op. Er is sprake van iets chronisch. Iets permanents. Of iets dat helaas naar het einde leidt. Met de meeste mensen heb ik wel een gesprek, korter of langer. Thuis of in de spreekkamer. Naast ziekte kan er natuurlijk ook nog sprake zijn van financiële zorgen, zorgen om kinderen, verslaving… Veelal spreken we elkaar aan en vragen hoe het dan gaat. “Oh, goed hoor.”  En we hebben het dan over het weer, de politiek, de krant, wat er elders in de wereld gebeurt. Zelden durven we het over ons zelf te hebben. Over de zorgen en moeite die we hebben. Dat delen we immers niet? De vuile was hangen we toch ook niet buiten? Afgelopen week heb ik weer een vergadering bijgewoond van Doornspijk Pakt Aan (DPA), gestart in 2014. Dit jaar bestaat dit burgerinitiatief 10 jaar. Langzamerhand zijn er dingen veranderd. Misschien iets minder zorgmijding. Misschien iets opener naar elkaar? Misschien aandacht voor de eenzamere buurman of buurvrouw? Misschien durven we door te vragen hoe het echt gaat. Misschien kunnen we echt wat voor elkaar betekenen? Een bak koffie aanbieden, iemand wegbrengen, een boodschap doen. Meer luisteren en misschien minder oordelen. Dan wordt dat kruis dat ieder huis heeft misschien meer een kruisje. En worden de zorgen wat draaglijker.