Handige timmerman Henk Boon stierf op 54-jarige leeftijd aan leukemie: ‘We hadden een goed huwelijk’

Henk Boon is geboren op 9 november 1946 en hij kwam te overlijden op 16 januari 2001. Wie de (kille) cijfers op zich in laat werken, ontdekt dat de geboren Oldebroeker, die het grootste deel van zijn leven in Doornspijk woonde, slechts 54 jaar is geworden. Leukemie bracht een eind aan zijn leven, terwijl hij zelden of nooit ziek was. We praten erover met zijn echtgenote Jannie Boon (70) die al op 48-jarige leeftijd weduwe werd. “Gelukkig woont mijn zoon Wilfred (52) nog thuis en aan hem heb ik heel veel steun. Dat scheelt de helft van het verdriet.”

Barry Wensink

Toen Jannie Boon de eerste aflevering van deze rubriek in de krant zag staan, zocht ze contact met ondergetekende. Om vervolgens enkele dagen later een voicemailbericht achter te laten die onder andere bestond uit de zin ‘ik heb besloten om het toch maar niet te doen’. En tóch staat het (levens)verhaal nu in deze (maandelijkse) rubriek?! “Ik vind het op zich niet moeilijk om te vertellen, maar je weet nooit waar je goed aan doet”, luidt haar uitleg. “Hopelijk kan het een beetje tot troost/hulp zijn voor anderen zie zoiets meemaken.”

Het ‘verhaal’ van Henk en Jannie begon eind jaren zestig in Doornspijk. “Ik stond met een groepje meisjes langs de weg, zoals we dat wel vaker deden. Er kwamen jongens voorbij en daar zat Henk ook tussen. Het was zéker geen liefde op het eerste gezicht, maar we hebben echt een goed huwelijk gehad.” 

Jannie raakte na verloop van (korte) tijd zwanger en al snel stapte het tweetal in het huwelijksbootje. “Tja, zo ging dat in die tijd als er een kind onderweg was. We hebben zo’n negen maanden verkering gehad. Ik was pas zeventien en Henk was 23 toen we trouwden.” Henk Boon bleek een soort van ‘alleskunner’ te zijn. Een ‘handige Harry’ die met zijn handen kon maken wat zijn ogen even daarvoor zagen. “Officieel was hij timmerman en hij was ook regelmatig aan het bijklussen. Bijvoorbeeld in de avonduren en op zaterdag. Maar als iemand zijn auto of fiets kapot had, wist hij daar ook wel raad mee.” 

Henk en Jannie Boon in 1995 toen ze 25 jaar getrouwd waren.

Voor zijn werk ging hij regelmatig richting Amsterdam en dan vertrok hij ‘s morgens voor 05.00 uur al vanuit huis. “Om de files voor te zijn”, legt Jannie uit. “Henk was een vakman als het ging om bijvoorbeeld trappen maken en velen wisten hem te vinden. Vroeger hadden we hier in het dorp een discotheek en Henk heeft daar destijds de bar voor gebouwd. Bedden maken was hij ook goed in”, blikt de geboren en getogen Doornspijkse terug op wat geweest is. “Hij was altijd bezig en stond voor iedereen klaar. Henk wilde graag helpen.”

In zijn vrije tijd bracht Henk veel tijd door met zijn gezin, waar meer dan gemiddeld (medische) zorgen waren. Daarnaast mocht hij graag ‘sleutelen’  aan een Fiat 600 die hij opknapte. “Weet je, deze auto is inmiddels 46 jaar oud en staat hier nog steeds in de schuur. Die doen we echt niet weg.” Jannie kijkt even opzij en er valt een stilte. “Waar is de tijd gebleven”, klinkt het dan in de gezellige woonkamer aan de Albert Topweg. “Weet je; we gingen ook nooit op vakantie, omdat we er allebei niet echt behoefte aan hadden.”

Het jaar 2000 staat in huize Boon verre van bovenaan als het gaat om een periode om nog eens gezellig over te doen. “Mijn vader gaf in die tijd regelmatig aan dat hij zich afvroeg wat er met Henk aan de had was. Hij lag zo vaak uitgeblust op de bank. Ik weet nog goed dat Henk op een maandagochtend bloed heeft geprikt bij de huisarts. Op diezelfde dag is hij ‘s middags opgenomen in het ziekenhuis. Hij zei ook dat ik de koffer maar moest pakken, want dit was niet goed. Hij had leukemie en ik had al eerder bij een oom gezien hoe dat vaak afloopt. Hij heeft nog beenmerg van een broer gehad, maar het mocht niet baten.” 

Henk Boon werd steeds zieker en op 9 november 2000 dacht Jannie dat het einde van haar man nabij was. “Hij viel flauw en we moesten naar het ziekenhuis in Utrecht. Daar lag hij vier weken en de doktoren konden niets meer doen. Henk wilde thuis sterven en de laatste nachten sliepen we in de woonkamer.”

Jannie en haar zoon probeerden, met z’n tweeën, het leven weer op te pakken nadat Henk kwam te overlijden. Het lukte en daarmee kwam een voorspelling uit die Henk nog had gedaan. “Ik ben nooit opstandig geweest, omdat ik weet dat dat toch niet helpt”, zegt de gelovige Jannie. Ze kampt met de nodige gezondheidsproblemen, waaronder fibromyalgie, waardoor ze vaak pijn heeft en moe is. Klagen staat echter niet in haar woordenboek. “Ik ben vrijwilligster bij het Rode Kruis en heb jarenlang koffie geschonken bij ‘t Hart van Thornspic. Kerkdiensten volg ik thuis via de laptop en ik ben lid van de Ouderenbond én van de Vrouwenbond. Ik heb geen geraniums, maar ik ben ook geen type om erachter te gaan zitten.”

Hoewel Jannie goed over (de dood van) haar man kan praten, heeft ze (nog steeds) regelmatig moeilijke momenten. “Sowieso op zijn sterfdag; 16 januari. Dan tel je toch de uren weg na het moment van overlijden; 11 uur. Verder kan tijdens een kerkdienst een preek me zó aangrijpen dat ik de tranen in mijn ogen krijg.” 

Jannie pakt de sleutels van haar scooter en rijdt naar de begraafplaats, pakweg een kilometer verderop. “Soms kom ik hier een hele periode niet en dan weer wel van tijd tot tijd. Dat verschilt enorm en lichamelijk wil het ook niet altijd”, zegt ze. Ik heb thuis een foto van het graf van Henk en daar kijk ik regelmatig naar.”

In de rubriek ‘Voor altijd in ons hart’ bieden we een podium aan nabestaanden om het (levens)verhaal te vertellen van een overleden dierbare.
Ook meedoen? Mail naar barry@neomediabv.nl of bel met 085-6202925.