WK 85 cc voor Dani (13) is springplank

Dick van der Veen

Natuurlijk is hij super blij met zijn wereldkampioenschap in de 85 cc motocross, maar voor Dani Heitink uit Kamperveen is het toch niet meer dan een springplank naar een profcarrière. 

De komende jaren ligt er voor Dani een uitdaging in de 125 cc, waarna hij via een volgende halte (250 cc) het eindstation (500cc) hoopt te bereiken. En als hij daaraan denkt schiet hem al snel de naam van Jeffrey Herlings als vijfvoudig wereldkampioen in de gedachten. Denk nou niet dat hij verblind wordt door fantasie. Integendeel! “Ik heb alles te danken aan het team dat rondom mij is samengesteld met trainer Marcel Hartman, Marjorie Borger die erop toeziet dat ik in de beste conditie verkeer en Rob Becx voor de mentale begeleiding. Zonder de steun van papa en mama zou ik nooit zover zijn gekomen. En dat geldt al evenzeer voor de vijftig sponsoren die ons team de financiële mogelijkheden geven.”

In de 125 cc gaat er al gauw tegen de anderhalve ton om laat opa Gerrit van Werven ons weten. Dani kreeg de passie voor de motocross van twee kanten mee met een vader en andere familieleden die het ook een flink eind schopten. “Ze hadden ook niet het materiaal en de faciliteiten die ik nu geniet”, neemt hij hen in bescherming. In Oldebroek draaide hij zijn eerste rondjes en daar ook werd hij onlangs uitgebreid in het zonnetje gezet met een huldiging na een vlucht met een helikopter.

Succes is geënt op talent en op doorzettingsvermogen. “Ik zit elke dag op de motor, train op allerlei banen, want dat is nodig om je technische vaardigheid bij te schaven. Door mijn status bij NOC NSF en de goede samenwerking met school (red. het Nuborgh College in Elburg) kan ik het combineren met het onderwijs.”

Gevraagd naar zijn sterke punten komt er al gauw uit dat hij zich niet gek laat maken en het overzicht behoudt. Diverse keren stootte hij uit het achterveld door naar een winnende positie. Motocross is geen sport voor tere zieltjes. Dani mocht het ondervinden. “Halverwege het vorig seizoen raakte ik een pink kwijt. Wel even schrikken als die in de handschoen achter blijft. De andere vier vingers moeten nu meer kracht zetten. Het vormt geen probleem bij het sturen. Herlings is mijn grote voorbeeld, maar in dat aantal blessures hoop ik hem niet te volgen.”

Natuurlijk wordt zijn jeugd er voor een groot deel door bepaald. “Voetballen en zo vind ik helemaal niets. Dat zullen anderen misschien van de motocross zeggen. Voor mij is het alles. Ik heb best wel vrienden op school en dat vele trainen is geen offer hoor. Ja, ik moet ook steeds meer letten op de voeding. Als je prof wilt worden hoort dat ver allemaal bij.”

Nog drie wedstrijden in Duitsland en dan prepareren op de nieuwe strijd in de 125 cc. “Het eerste jaar als rookie is een leerproces, daarna hoop ik me in de titelstrijd te mengen.” Direct na het interview springt hij samen met zijn neefje Senn op de motor. Hij heeft naar zijn gevoel al lang genoeg stil gezeten….

Sport

Motocross is
geen sport voor
tere zieltjes