Hallo Veluwe, Vaarwel Veluwe: ‘Portugal verlaten en nu mantelzorger’

Tja. Het is óf ‘Hallo Veluwe’, óf ‘Vaarwel Veluwe’ als het om deze rubriek gaat. Je komt immers op de Veluwe wonen of vertrekt naar elders; vaak het buitenland. In het geval van Mario Smit (77) is er eigenlijk sprake van allebei. Ga maar na: hij is geboren in Wezep, woonde op verschillende plekken in Nederland en emigreerde naar Portugal. Inmiddels is hij terug om als mantelzorger voor een goede vriend actief te zijn. Sinds afgelopen november is Hattemerbroek zijn woonplaats, nadat hij ruim anderhalf jaar bij die vriend op een flat in Zoetermeer verbleef.

Barry Wensink

Mario Smit is dus geboren in Wezep en woonde jarenlang aan de Prinses Margrietlaan. “Ik heb de middelbare school gevolgd in Zwolle. Daarna ben ik rechten gaan studeren in Amsterdam en daarom ben ik in de Randstad gaan wonen. In die tijd hadden we nog militaire dienstplicht en dat vond ik eigenlijk zonde van mijn tijd. Ik heb toen bewust gekozen om beroepsmilitair te worden, want dan kon ik doorgaan met studeren. In totaal heb ik zeven jaar in het leger gezeten.”

Vervolgens kwam Smit ik zijn vakgebied terecht, want hij werd officier van justitie en hield zich bezig met vreemdelingenrecht en arbeidsmarktfraude. “Tot mijn pensioen, op mijn 65e, ben ik in het Westen van Nederland blijven hangen”, gaat de Hattemerbroeker met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis. “Ik heb onder andere in Den Haag, Rotterdam en Utrecht gewoond, maar heb altijd geroepen dat ik ooit terug zou gaan naar de Veluwe. Tijdens mijn werkzame leven is mijn vriendin overleden en dat speelde ook mee in mijn beslissing om weg te gaan uit het Westen. Was ook helemaal klaar met de mentaliteit daar. Een dag nadat ik met pensioen ging ben ik in mijn camper gestapt. Nog niet naar de Veluwe, maar naar het Zuiden. Zonder een duidelijk doel ben ik gaan rijden. Moet er wel bij vermelden dat ik al enkele keren in Portugal was geweest. Een goede vriendin van mij heeft daar een restaurant en daar ging ik soms met het vliegtuig heen om haar te helpen.”

Mario Smit kocht een huis in het land van Lissabon, Porto en Cristiano Ronaldo en enkele jaren later ruilde hij dat in voor een ander onderkomen. “Ik wilde vrijer wonen en kocht een huis bovenop een berg. Daar had ik 10.000 vierkante meter tuin. Toen ik ouder werd, wilde ik meer in de bebouwde kom wonen en ben ik opnieuw gaan verhuizen.”

Vanuit zijn tijd in Zoetermeer kende Mario Smit al tientallen jaren zijn goede vriend Kurt (72) die van oorsprong een Oostenrijker is. “Ik leerde hem kennen toen ik op het Gymnasium in Zwolle zat. Hij heeft een rotleven gehad en had verkeerde vrienden. We zijn elkaar nooit uit het oog verloren, ook al omdat ik zijn achtergrond ken. Ik ontdekte in coronatijd dat hij in het ziekenhuis lag. Ben naar Nederland gegaan en schrok ervan dat hij in een verpleeghuis was opgenomen. Daar vertelden ze dat hij terminaal was. Ik wilde niet dat Kurt er eenzaam en alleen zou sterven en daarom heb ik hem daar weggehaald. Hij zou nog enkele maanden hebben en ze waren al bezig met een uitvaartondernemer. Inmiddels zijn we twee jaar verder......”

Mario Smit verliet met pijn in het hart Portugal, maar vond dat hij dit moest doen. “Wellicht heeft mijn geloof daar ook mee te maken. Ik vind dat je je naaste moet helpen. Heb Kurt direct duidelijk gemaakt dat ik niet in het Westen wilde blijven. Een andere voorwaarde was dat hij niet meer zou roken en drinken. Ik heb mijn huis in Portugal nog een jaar aangehouden en toen maar verkocht. Laat ik duidelijk zijn: ik heb er absoluut geen spijt van en voelde me er toe verplicht.”

En verder: “Het plan was om in ‘t Harde of in Elburg te gaan wonen, maar het lukte niet om daar een geschikte woning te vinden.” Die woning stond wel aan de Zuiderzeestraatweg in Hattemerbroek. “Daar woon ik prima en ik heb het er ook naar mijn zin. Het is een fijne gemeenschap en de buurt kwam meteen kennismaken. Ik ga ook weer regelmatig naar de Vrije Evangelische Kerk in Oldebroek, net als vroeger. Maar eerlijk is eerlijk: als dit er niet tussen was gekomen, was ik nooit uit Portugal weggegaan. Het in een heerlijk land met een goed klimaat en een fijne bevolking. Ik ben er ook dertien jaar voorzitter geweest van de Nederlandse kerk.”

We vragen of Mario Smit ooit weer teruggaat naar Portugal om zich daar opnieuw te vestigen. “Dat zit er niet meer in. Inmiddels ben ik enkele jaren weg uit Portugal en zoals gezegd was dat een mooie tijd, maar je moet ook niet teveel achterom kijken. Ik heb het afgesloten. Ik zou er hooguit in de wintermaanden nog willen zijn Dan verblijven er veel grijze postduiven”, klinkt het lachend.