Column André Klompmaker: De Nachtwacht

Enkele weken geleden ben ik naar een optreden geweest van de Urker Mans Formatie in de oude kerk van Lunteren. 

Het was behoorlijk indrukwekkend wat die mannen ten gehore brachten en vooral hoe ze dat deden. Dat is echt topsport. 

Die gasten moeten wel een longinhoud hebben waar elke Nederlander jaloers op is. Een van de vooraanstaande mannen in deze Formatie is Sierk Krol. Sierk komt niet van Urk, maar van de Hoge Enk. 

Toch stond hij te shinen in zijn Rökkien met Klepbroek en zijden Sjaaltje tussen de Urkers. Ook Roel Labee uit Kampen, met Elburgse roots, deed flink mee in het uitdragen van de goede boodschap. Sierk fietst elk jaar voor een goed doel de Mont Ventoux op. Die bult heb ik nooit beklommen, maar van de verhalen weet ik dat het geen makkie is. 

Ik begreep nooit hoe Sierk dat ongetraind kon. Maar nu weet ik beter. Het geheel wordt gedirigeerd door Martin Mans. Hij vertelde dat hij geweldig kon genieten van organisten die een vrije improvisatie speelden. Dat was nieuw voor mij. Ik dacht dat organisten altijd een vast patroon speelden en degene die dat niet konden een beetje afgekeurde organisten waren.

Maar hij vergeleek het met de Nachtwacht. Je bereikt niets als je dit steeds na schildert. Nee, je moet met iets nieuws komen, iets onverwachts wat de mensen weer prikkelt. Dat vond ik prachtig. 

Tegelijk begreep ik ook waarom ik in het verleden zo weinig wedstrijden won. Ik demarreerde keer op keer, maar dat was het enige. Dus mijn tegenstanders wisten precies wat ze konden verwachten en hoe ze moesten reageren. 

Daar kwam ook nog vaak bij dat ik wel demarreerde maar gewoon niet hard genoeg ging. Dries kon dat, want die reed wel hard. Maar ik vaak niet. Dus dat moet anders wil het succesvol zijn. 

Aan veel wedstrijden doe ik niet meer mee, maar als ik weer eens aan de start sta zal ik het over een andere boeg gooien. Wat er anders gaat vertel ik uiteraard niet.

Misschien ga ik wel achteruit rijden.