Column André Klompmaker: Toga

Toen ik laatst wat in mezelf zat weg te dromen kwam ik tot de conclusie dat sommige sporten heel erg cultuur of religie gebonden zijn. Als we naar de marathonlopers kijken dan komen we bijna alleen maar van die magere Afrikanen tegen.
Voetbal is wat breder, maar toch komen de echte smaakmakers vaak uit zuidelijkere landen. Bij krachtsporten zijn het vaak meer de Vikingen die de toon aangeven. Bij wielrennen komt bijna geen Afrikaan aan de start. Bij turnen zijn het vaak jonge Chineesjes met een uitzondering daar gelaten.

En dan het schaatsen. Tja, schaatsen is een oer-Hollandse sport waar ook de Noren graag een toontje meeblazen. In het Olympisch seizoen zie je ook andere continenten opduiken, maar toch zijn wij ‘Ollanders’ de echte schaatsers, al bleek dat met de Olympische Spelen bij de mannen niet.

Wat mij verder opviel is dat het schaatsen ook binnen reformatorisch Nederland kan rekenen op veel belangstelling. Met name als er natuurijs ligt, is het een toegestane uitspatting. Ik vroeg me af hoe dat kwam. Zou het komen omdat voor het schaatsen op natuurijs eerst Gods almacht nodig is Die het laat vriezen?
Ik weet niet of dat het is, maar ik vind het wel een mooie gedachte. Geniet ik de volgende keer nog meer van het natuurijs.

Inmiddels hoor ik ook dat predikanten voor de ontspanning nog wel eens de racefiets pakken. Ook uit de behoudende kring.

Het doet me denken aan een verhaal dat ik jaren geleden hoorde van een dominee. De beste man moest soms ook even stoom afblazen en pakte dan wel eens de racefiets. Na een aantal jaren kreeg hij een beroep naar een andere gemeente. Na een paar dagen werd hij, door deze gemeente, opgebeld met de vraag of het klopte dat hij een racefiets had? Hij bevestigde dit en antwoordde dat hij de fiets niet alleen in de schuur had hangen, maar deze ook gebruikte.
De volgende vraag was of hij dan ook zo`n strak pakkie aan had. Gevat antwoordde de predikant: “Ik heb het met de toga geprobeerd, maar dat lukte niet.”