Column André Klompmaker: 200 kilometer

Een paar weken geleden heb ik 200 kilometer geskeelerd met als doel om aandacht en geld te vragen voor de vluchtelingenkampen in Irak. Vorig jaar ben ik daar zelf geweest en het is bizar wat je daar ziet.

Het is het beste te omschrijven als; uitzichtloos. Ik vond dat wel een mooi doel om voor te skeeleren. Tegenwoordig doet iedereen wel wat voor een goed doel. En dat is natuurlijk prima.
Tijdens mijn skeelertocht liep te temperatuur op tot boven de dertig graden. Ik probeerde genoeg te drinken maar op een gegeven moment begon mijn maag tegen te sputteren.
De laatste 100 kilometer ben ik maar overgegaan op cola. Ik kon dan tenminste af en toe een grote boer laten wat enige verlichting gaf. Na 150 kilometer begon het echte afzien.

Maar nog erger was dat ik zelfbeklag kreeg. Ik kan je zeggen dat dat in combinatie met pijn lijden een slechte mix is. Tjonge, wat was ik zielig. Net of ik het niet zelf was die het aangehaald had. Gelukkig had ik nog wat mensen bij me op de racefiets die me er doorheen sleepten. Ik schaamde me gewoon voor mijn gedrag.
Ik zat er zo door dat ik twee keer de smoes verzon dat ik moest plassen. Maar dat hoefde ik helemaal niet, maar dan had ik even rust.

Uiteindelijk kwamen we na 204 kilometer en zes uur en 37 minuten over de finish. Volkomen leeg. Ik voelde me net een spons die helemaal uitgewrongen was.
De vorige keer dat ik 200 kilometer reed op skeelers kon ik de laatste kilometers nog behoorlijk versnellen, maar dat zat er nu niet in. Wel een paar minuten sneller wat resulteerde in precies 31.0 gemiddeld. Dus gewoon te snel begonnen, is dan de conclusie. Het duurde zes dagen voordat ik weer normaal naar de wc kon.

Het deed me denken aan die keer in Finland dat ik de laatste 10 kilometer hand in hand reed met een ijsbeer en dat mijn vader me nog voorbij reed. Ik was daar ook zo kapot dat ik echt zwarte sneeuw heb gezien en bijna ging hallucineren. Dat zijn wel momenten dat je je af vraagt waarom je dit doet. ‘Nooit weer’, dacht ik onderweg. Maar Hans van de Wetering wil volgend jaar graag mee-skeeleren.

Zucht, het moet dan maar weer.
Ik denk dat we dan gaan rijden voor de stichting ‘Help de verdwaasden in nood.’
Ach, ik heb er ook wel weer zin an.