Zilveren Schoen voor ’t Harde: ‘We doen het uiteindelijk met het collectief’

De verzilverde schoen van PEC-coryfee Younes  Namli staat voor minstens een jaar in de prijzenkast van sv ’t Harde. De promovendi kregen in het afgelopen seizoen de minste doelpunten tegen, een kunststukje dat de vereniging al eerder een trofee van Juwelier Miekes Sieraderie opleverde.

Dick van der Veen

Het was nog even spannend, omdat ’t Harde in de laatste weken nogal wat treffers moest incasseren en VSCO’61, Elspeet en ESC zag naderen. Uiteindelijk bleek de marge voldoende om de buit binnen te halen. Voorstopper Stan Timmers en laatste man Pascal van Hulsteijn laten in deze reportage hun licht schijnen over het groen en wit dat vooral defensief al jaren lang een voor velen onoverwinnelijk struikelblok blijkt te zijn.

“Dat is maar gedeeltelijk onze verdienste hoor. Het begint met druk zetten voorin, de pass eruit halen en het meeverdedigen van onze middenvelders. We doen het uiteindelijk met het collectief”, geeft Timmers aan. Hij kwam uit voor zijn derde seizoen dat met twee promoties en een schlemielige degradatie bepaald niet saai kan worden genoemd. 

Hij zwaait lof toe aan trainer René van ’t Goor die hij vooral tactische kwaliteiten toedicht. “Hij heeft jonge spelers ingepast en een hechte formatie gesmeed. Hij heeft een duidelijk plan en maakt duidelijk hoe we moeten staan op het veld.”

Voor hem is de rentree van Bram van de Worp iets speciaals. “Bram was twee jaar mijn trainer bij de JO17. Ik zie er naar uit om nu samen met hem in de selectie te spelen. Hij zal voor ons een grote versterking zijn met zijn technische vaardigheden en zijn inzicht. De groep blijft bij elkaar, ik verwacht er veel van in de nieuwe omgeving. Je krijgt te maken met elftallen die geen accent leggen op inzakken.”

Hij is het met Pascal eens dat de grote winst in de afgelopen competitie het kweken van een stuk onverzettelijkheid is. “Het zal ons niet weer overkomen dat we door een al gedegradeerde tegenstander van een voetstuk worden gestoten. Iedereen vecht er hard voor.”

Van Hulsteijn behoort met zijn zes dienstjaren tot de routine. “Ik sta nu laatste man, maar dat is eigenlijk nooit mijn positie geweest. Meer een plek op het middenveld. Met een speler als Stan voor me is het prettig spelen. We voelen elkaar goed aan. Je hebt gelijk als je zegt dat we hebben geleerd van het vorig seizoen en veel minder fouten maken. Toen gingen de kopjes te snel hangen, iets waar niemand ons deze competitie op kon betrappen. Integendeel, we trokken vaak op karakter in de slotfase een wedstrijd naar ons toe.”

Als echte Hardenees heeft hij nooit de aanvechting gevoeld om te verkassen. Beide spelers zijn ervan overtuigd dat ’t Harde nog stappen kan maken, ook al is de eerste opgave handhaving in de nieuwe omgeving. Oefenwedstrijden tegen hoger gekwalificeerde opponenten zijn wat dat betreft hoopgevend. 

Ze zijn trots op de grote schare supporters. Die zijn niet zelden bij uitwedstrijden nog in de meerderheid. De duels die teams uit de directe omgeving smaken naar meer voor het legioen.

We danken Namli voor zijn spontane medewerking.