Slaaf

Eigenlijk voel ik mij een beetje somber. Ondanks de mooie natuurijsdagen voel ik me toch een beetje neerslachtig. Ik ben er achter gekomen dat mijn lichaam en mijn wil niet meer samen op gaan.
Met name tijdens het schaatsen werd ik daar pijnlijk aan herinnerd. Ik wil nog steeds hard schaatsen, steeds een hogere snelheid en snellere tijden.

Maar de praktijk is weerbarstig. Het gaat niet meer zo hard, de snelheid gaat omlaag en dus langzamere tijden. Jarenlang kon het lichaam geven waar de wil om vroeg. En als het lichaam niet capabel was dan ging de wil het bewerken of dreef het soms zelfs tot het uiterste.
Het kwam dan wel eens voor dat de wil zei: zo is het genoeg. Er was wederzijds begrip en respect, maar dat is er niet meer. Het lichaam takelt af en de wil wordt opstandig. Soms gaat de zweep erover maar dat heeft meestal het effect dat het lichaam helemaal niet meer vooruit kan.

De wil heeft nog grote plannen, het NK marathon en de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee. Maar kan het lichaam dit alles aan? Ach, zeg de wil: je bent niet zo piepjong meer maar het is goed voor je. Het lichaam beantwoordt: waarom zou je nog, het gaat elk jaar langzamer, geef me toch eens rust. Vroeger waren de schepen van hout en de mannen van staal. Is het nu andersom, vraagt de wil?
De wil vleit met deze woorden en daagt het lichaam uit. Het lichaam gaat over stag en komt pruttelend op gang als een oude diesel. Na verloop van tijd wordt het weer een eenheid en beantwoordt het lichaam de vraag van de wil. Ja, het gaat zelfs zover dat het lichaam het ook leuk gaat vinden en de wil gaat overstijgen. Rustig maar, zegt de wil tegen het lichaam, je moet nog langer mee. De volgende dag blijkt dat de wil gelijk had. Het lichaam is moe en stram. Zie je wel, zegt de wil, luister nu naar mij en we gaan nog mooie tijden beleven. Ik ben benieuwd.

De wil vraagt elke dag om prestaties, het lichaam wil liever af en toe pieken. Zo ben ik opgegroeid en zo wil ik leven. Prachtig, heerlijk, verslavend als de wil het voor het zeggen heeft en het lichaam tot het uiterste drijft. Onverwachtse prestaties kunnen hierdoor worden bereikt maar dit alles is nu verleden tijd. De wil wordt sterker, koppiger, dwarser en begrijpt het lichaam niet meer. Andersom is het niet anders. Ik gebruikte het woord verslavend al. Het lichaam is de slaaf van de wil. Zouden er ook hier nog excuses komen? Zouden deze ook worden aanvaard?

André Klompmaker