Ingezonden: Tegenwind voor de regenboogvlag

Voor het eerst heb ik een raadsvergadering bijgewoond in Oldebroek. Ik was benieuwd naar de (werkelijke) redenen van het college om het LHBTIQ+-beleid af te schaffen en wat ervoor in de plaats zou komen.

De inbreng van de woordvoerder van het CVO startte verrassend. Hij had zich gestoord aan pamfletten die op de ochtend voor deze vergadering rond het stadhuis hadden gehangen en vond dat niet verbindend. Geen idee wat voor posters dat waren, maar de toon was gezet.

Vervolgens ging hij in op de ruim honderd brieven die de raad had ontvangen over het afschaffen van het LHBTIQ+-beleid. Een extreem aantal, waarvan ongeveer de helft van inwoners van Oldebroek zelf. Ik zou denken dat dit laat zien dat het onderwerp voor veel Oldebroekers belangrijk genoeg is om hier moeite voor te doen.

De eerste brief die de woordvoerder had gelezen bevatte het woord fascistisch. Dat stuitte hem zo tegen de borst dat hij de overige brieven niet had gelezen! Zoveel voor het serieus nemen van de inwoners en de door hem benoemde bereidheid om te luisteren.

Lezen lijkt sowieso niet zijn favoriete bezigheid. Diverse raadsleden haalden het recente onderzoek aan waaruit blijkt dat de acceptatie van queer jongeren afneemt onder andere jongeren in Nederland. Hier stelde de woordvoerder van het CVO een onderzoek tegenover van de Universiteit van Amsterdam waaruit bleek dat er geen afname was, maar dat de acceptatie gelijk was gebleven.

Blijkbaar had de woordvoerder het onderzoek zelf nooit gelezen. Dan zou hij immers hebben gezien dat er wel een afnemende tendens wordt benoemd en dat in conservatief christelijke milieus minder acceptatie is dan gemiddeld.

Zelfs met een gelijkblijvende - maar nog altijd te lage - acceptatie zou dit aanleiding zijn voor extra aandacht voor het vergroten van de acceptatie van queer jongeren in Oldebroek. Over een ding zijn alle raadsleden het namelijk eens: iedereen zou zich veilig en geaccepteerd moeten voelen in Oldebroek.

En waar de woordvoerder van het CVO aan zijn collega van de CU vroeg waar de mogelijk verminderde acceptatie door veroorzaakt zou kunnen worden, had hij dat gewoon kunnen lezen in het onderzoeksrapport waar hij zelf mee op de proppen kwam…..inclusief aanbevelingen wat helpend is. En laten dat nou net grotendeels elementen zijn die in het LHBTIQ+-beleid van Oldebroek staan benoemd!

In plaats daarvan wil de coalitie af van het nog amper vijf jaar oude beleid en stelt ze er vervolgens niets tegenover. Hoewel, de wethouder gaf aan dat je altijd een afspraak met hem kunt maken. Trots als een pauw gaf hij aan hier lopende de vergadering al 1 mail over te hebben ontvangen.

Met een groep afgevaardigden van en rond de queer-gemeenschap wilde hij zeker niet spreken. zo’n gesprek behoorde immers tot het af te schaffen beleid.

Kortom, de inzet voor acceptatie van queer inwoners is teruggebracht tot de mogelijkheid om een gesprek aan te vragen als je problemen hebt. Dat allang bekend is dat dit een maatregel is die weinig effect resulteert, deert de coalitie en wethouder niet.

De queer inwoners blijven als grote verliezers achter. De pijn in de gemeenschap wordt door de coalitiepartijen niet erkend. Liever spreekt de woordvoerder van het CVO over zijn eigen pijn vanwege een beledigende opmerking in die ene brief of het voor hem pijnlijke gebruik van de regenboogvlag.

Je zou hem bijna een kind gunnen dat queer blijkt te zijn. Dan kan hij zelf de pijn ervaren van een ouder van een queer kind. Hij zou de worsteling en pijn kunnen zien bij zijn queer kind, dag na dag. Mogelijk ontstaat er dan wel begrip.

We keren in Oldebroek qua acceptatie helaas terug naar vroegere tijden. Maar er is hoop.

Wie weet zien we na de volgende gemeenteraadsverkiezingen weer een forse zetelverschuiving en komen dan partijen in het college die er ook in de praktijk voor iedere Oldebroeker zijn, dus ook voor queer mensen.

En er is hoop; de oppositiepartijen lieten in de raadsvergadering zien dat ze de problematiek wel serieus nemen en het ze aan het hart gaat. En ook Oldebroekers in mijn omgeving denken anders over dit onderwerp dan de coalitiepartijen waar ze op hebben gestemd.

Hopelijk pakt de praktijk dus beter uit dan in de wereld die de coalitie voor ogen heeft. Toch zullen veel queer dorpsgenoten in de komende vier jaar noodgedwongen in de kast of onder de radar blijven.

Ik hoop dat ze weten dat ze niet alleen zijn en mensen om hen heen ze steunen en beschermen. Als teken van steun en hoop zal ik de regenboogvlag vaker laten wapperen!

J. Van Hoof