Ton van Leijen nieuwe dorpsdichter Oldebroek

Tijdens het Zomerfeest van de gemeente Oldebroek op 14 juni is bekend geworden dat Ton van Leijen uit Wezep de nieuwe dorpsdichter van Oldebroek is geworden. 

Hanneke Bloemendaal

Initiatiefnemer van het poëzieproject ‘Dichter bij de mens’ is Aart Duijst, presentator bij LocoFM. Na een oproep in de Huis aan Huis Elburg/Oldebroek in april namen vele mensen de uitdaging aan en stuurden een gedicht in. “We waren blij verrast door het niveau van de inzendingen en het was niet makkelijk om een winnaar te kiezen”, aldus Aart Duijst. “Ik denk dat we in Ton van Leijen een fantastische dorpsdichter hebben gevonden, die altijd de juiste woorden paraat heeft.”

Ton kwam speciaal voor de bekendmaking terug van zijn vakantie. “Ik vind het erg leuk dat ik het ben geworden. Ik stond er een beetje dubbel in qua deelname, omdat ik het ook aan een jongere generatie had gegund. Anderzijds zag ik er zelf ook een uitdaging in, zeker omdat ik 15 jaar geleden al geprobeerd heb om een dergelijk project van de grond te krijgen.” Aart: “Ton ziet heel duidelijk het belang van een dorpsdichter in. In onze ogen is hij zeer geschikt omdat hij zowel politiek als kerkelijk zeer betrokken is bij de samenleving.”

Het thema voor het eerste gedicht was ‘Mijn buurt’. 

Als nieuwe dorpsdichter zal Ton maandelijks een gedicht schrijven over een maatschappelijk onderwerp dat in de Huis aan Huis Elburg/Oldebroek gepubliceerd zal worden.

Het winnende gedicht

In mijn straatje

ik sta voor het raam en zie de huizen
rijtjes, tweekappers en vrijstaand
achter tekentafeltuintjes

een allurearm plantvak beperkt
zicht op vierwielig eigenaarsblik
derdehands, hybride, of geen

de straat loopt leeg als schooljeugd
uitwijkt, en werkende klasse volgt
de ict-er, ambtenaar en klusjesman

ik ken de mensen allemaal
van altijd in de weer tot ongezien
van energiek gezin tot uitgeteld

twee rechterhanden wonen
naast grijze cellen met groene aanslag
milieubewust wellicht

van autochtoon tot uitboorling
altijd een groet en hulp waar nodig
ik zie een perenboom en een olijf

de overbuurvrouw behangt haar droogmolen
mijn buurman laat het hondje uit
verplaatst zijn kliko naar vast ritueel

dit maak je niet, dit groeit gewoon
de buurt als spiegel voor mijn neus
ineens zie ik mezelf erin