Ingezonden: Henk houdt van Jip!

Vijf minuten voor ik de ochtendkrant en de HaH open sla, hebben we een gesprekje over racisme en uitsluiting. We spreken over wonen in een omgeving waar extremisme nog steeds bestaat en misschien wel erger wordt. Diversiteit is bijna niet te zien in ons straatbeeld en dagelijks worden we geconfronteerd met conservatieve uitspraken en gedragingen. Op onze werkplek zien en ervaren we dagelijks de lelijke gevolgen. Ik probeer het voor mezelf te relativeren en te ontkennen, als ik de eerste pagina open sla. 

‘Jip is een jongen’ .. het zal toch niet .. ‘,  ik merk dat ik schrik en onrustig wordt, teleurstelling voert de boventoon. 
Ja, ik weet het, jaren lang heb ik in de gemeenteraad gepleit voor diversiteit, maar zelfs op de dag van de diversiteit was het hijsen van de regenboogvlag een stap te ver. Ja, ik weet dat we wonen in een conservatieve gemeente en ja, ik weet dat traditionele religie een grote rol speelt in onze Elburgse samenleving. Maar dat een ‘oud’ bestuurder een mensbeeld heeft uit de jaren 30 en deze met een afscheidcolumn verdedigt als de enig juiste, schokt me opnieuw. Door een column zo stellig te schrijven, als de waarheid, waarin man en vrouw de enige keuze, is sluit je mensen uit. Geef je andersdenkende, anders voelende jonge mensen een etiket dat ze fout zijn. 

Jip en Janneke zouden in deze tijd een nieuw verhaal moeten krijgen. Jip met een meisjes sjaal en Janneke met een stoere spijkerbroek. Annie M.G. Schmidt schreef met liefde en zonder uitsluiting. Het zou me niet verbazen dat, als ze in deze tijd zou hebben geleefd, ze een verhaaltje voor het slapen zou hebben geschreven met de titel, Henk houdt van Jip.  Over het jongetje uit de klas van Jip en Janneke, over de kleine Henk die oprecht verliefd is op Jip, maar dat niet durft te vertellen. Henk zou erg verdrietig zijn maar Janneke zou hem troosten en zeggen dat er niets mis is met Henk. Hoe mooi zou dat zijn. Dan is Jip geen jongen, maar is Jip ineens een mens. 

Wat betreft die andere Henk. Die Henk wens ik een mooi en liefdevol pensioen toe, met tijd om te overdenken. Denk en geniet niet te lang  aan wat je hebt bereikt, maar denk aan wat je nog kunt bereiken. Ik gun je tijd om boeken te lezen. Wees een leermeester voor je kleinkinderen en je omgeving. Leer ze goede, liefdevolle dingen, die mensen samenbrengen. Matig je stelligheid, dat heeft nog nooit mensen verenigd. 

Lees niet de boeken met de ‘waarheid van vroeger’, maar lees die van nu en zoek ze uit de boekenkast van die anderen. Overdenk wat uitsluiten en veroordelen met mensen doet. Bij ons in de kast staan deze boeken, ik nodig je uit om ze te komen halen, ik leen ze je graag uit.  

Natuurlijk, lees ook dat voor jou belangrijke boek. In de Bijbel sluit de Zoon ook geen mensen uit. Hij plaatst ze niet in hokjes, Hij omarmt ze, hoe of wat ze ook zijn of voelen, welke keuze ze ook maken of gemaakt hebben.  
 
Ik ben het met je eens Henk, deze tijd vraagt om saamhorigheid. Laten we geen mensen uitsluiten, omdat ze niet passen binnen gestelde hokjes. Laten we geen grenzen en muren optrekken, maar laten we er samen overheen gaan, om te kijken hoe mooi het aan de andere kant kan zijn. Laten we spreken en leren over Liefde en niet over uitsluiting. 

 Edwin Vonk, een bezorgd mens