Column: Spronkie

Bij deze naam wordt een generatiekloof zichtbaar. De jongeren zullen bij de naam Spronkie gelijk denken aan Kevin Spronk. Misschien wel één van de meest getalenteerde sporters op de Veluwe van de laatste jaren. 

Hij gaf er met het sporten al snel de brui aan, omdat hij geld wilde verdienen. Inmiddels heeft hij heel veel geld verdiend en is weer begonnen met sporten. En hij rijdt hard, niet normaal. Op de fiets, skeelers en schaatsen. Hij is nog maar 26 jaar dus wie weet.

Maar eigenlijk bedoelde ik een andere Spronkie. De ouderen denken dan gelijk aan Henk Spronk. Ik weet niet eens of hij familie is van Kevin, ik weet verder ook niet veel overeenkomsten dan alleen dat hij ook heel veel geld heeft. Henk is jarenlang met ons meegereden naar de wedstrijden en trainingen. Eigenwijzer dan Henk is bijna niet mogelijk, maar hij is absoluut niet achterbaks. Hij vertelt gewoon wat hij er van vindt.

Henk is mede beroemd geworden omdat hij ongeëvenaard schaatsschoenen kon vervormen. Vanuit heel Nederland kwamen de wedstrijdrijders naar hem toe om versteviging in de schaatsen te laten maken. Henk had ook een beperking met zien. Maar wat hij met zijn ogen tekort kwam, compenseerde hij wel met zijn oren. Hij had ook ergens een speciale arts die zijn licentie regelde, anders was dat nooit goed gekomen. Het was ook terecht dat hij een licentie kreeg, want Henk was absoluut niet gevaarlijk in de course.

Laatst heb ik nog een stukje met hem gefietst. Dat was leuk, want hij heeft het lichamelijk behoorlijk voor de kiezen gehad de laatste jaren maar knokt zich er steeds weer bovenop. Diep respect voor Henk, hoe hij in het leven staat. Inmiddels heeft hij zijn dochter ook op de racefiets en doen ze samen een rondje. Machtig mooi.

Zelf ga ik ook wel eens met snellere groepen mee. Dan vliegen we links en rechts over de rotondes. Echt levensgevaarlijk. Ik vraag me wel eens af hoe het kan dan Henk met zijn beperkte zicht veel minder gevaarlijk is dan wij met twee goed werkende ogen.  

André Klompmaker