Column: De Schrik van Noordeinde

Als u mijn columns wel eens eerder hebt gelezen weet u dat ik een zwak heb voor de mensen van Noordeinde. Een volk dat nog dicht bij de natuur leeft en nog iets van een oerinstinct in zich heeft. Schaatsen doen ze ook allemaal. Misschien omdat deze sport ook nog iets in zich heeft waar oerdriften mee te temmen zijn. Met de kop in de wind, zere voeten, bevroren oorlellen en toch genieten. Dat is schaatsen op natuurijs.
Bekende namen uit Noordeinde zijn natuurlijk Hans van de Wetering en zijn ooms Ep en Drikus en Jan de Wit. Maar ook Ageeth van Ommen en de zusjes Stoudam komen van deze klei. Eigenlijk kan iedere Noorder wel schaatsen, ze wonen tenslotte aan het Veluwemeer of ‘aan zee’ zoals ze het steevast zelf noemen.
Sinds kort is er een nieuw fenomeen bijgekomen. Richard Brokkelkamp. Richard was altijd al dol op schaatsen, maar deed dit hoofdzakelijk alleen als er op ‘zee’ gereden kon worden. In de zomer is hij ook op het water te vinden, omdat hij met zijn punter aan zeilwedstrijden mee doet.
Hij vaart dan in Kampen en Elburg om daar de mooiste prijzen te pakken. Maar deze zomer heeft hij ook tijd vrij gemaakt om wat te trainen voor het schaatsen. Elke week gaat hij nu trouw naar de ijsbaan om daar te oefenen en gehard te worden voor als er natuurijs komt en uiteraard voor de alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee. Richard is van het kaliber: niet lullen maar poetsen. Met een vaste trainingsgroep rijdt hij zijn rondjes. Aan het begin van het seizoen reed hij achteraan de groep, maar nu we wat verder in het seizoen komen, gaat hij steeds meer op kop rijden en soms is hij gewoon niet meer te houden. Hoe zwaarder de omstandigheden hoe beter hij tot zijn recht komt. Hij krijgt dan een grijns op zijn gezicht waarbij de concurentie weet dat hij in zijn element is.
Zijn mede trainingsgenoten zien het met afgrijzen aan. Inmiddels wordt het oermens ‘de schrik van Noordeinde’ genoemd.

André Klompmaker