Julian wint met ingedeukte helm gouden plak.
Julian wint met ingedeukte helm gouden plak. Dick van der Veen

Wereldkampioen BMX met twee zware blessures

Wielrennen

REGIO Met een ingescheurde achterste kruisband en een omhoog geschoten sleutelbeen meedoen aan een BMX wedstrijd (crossen kleine fietsjes) is zoiets als je storten op een kansloze missie. Julian Bijsterbosch doet het. Niet zo maar een sportief gevecht, nee, het gaat om het wereldkampioenschap bij de junioren. En wat denk je? Julian overbluft alles en iedereen, inclusief zichzelf, door in het Franse Nantes beslag te leggen op de regenboogtrui!

Een ongekende prestatie van een net 18-jarige, die daarmee zijn bronzen plak tijdens de WK voor 15-jarigen, binnen gehengeld in 2019, als een onzichtbaar fenomeen in de schaduw zet. Het gebeurde enkele maanden geleden in Kampen. Een ontspoorde Italiaan stort zich vol op hem. De schade is groot; deelname aan een wereldkampioenschap kan hij vergeten. Hij heeft zich in de tweede aanloop er naartoe geplaatst, nadat hij een jaar eerder alleen verlekkerd mocht toekijken omdat hij onvoldoende punten verzamelde. Dit keer had hij het al gauw voor elkaar: tweede in een Europese ronde. Daar waar zijn maten in Oranje de laatste hand legden aan hun voorbereiding, in Nantes een trainingskamp belegden, kroop hij voor het eerst weer op de fiets om pas vier dagen voor de titelstrijd met de het WK-parcours kennis te kunnen maken. Mission impossible.

Alles tegen Julian: ,,Ik ben door een diep dal gegaan. De teleurstellingen regen zich aaneen. In de eerste manche moest ik bij de eerste vier eindigen om verder te komen. Met de zesde plek die ik daar realiseerde leek het alsnog allemaal uit en over. Er restte nog een last chance qualify. Ik heb die kruisband na afloop verrot gescholden. Maar zie: ik greep die laatste mogelijkheid, kwam via tweede en derde plaatsen in achtste-, kwart- en halve finale in de finale. Dat ik daar stond was al een overwinning op zich. Mee mogen doen. Geen enkele druk, volkomen relaxed voor het starthek.”

In het oranje, helemaal aan de buitenkant ,,Als ik ergens tussenin had gestaan was ik er nooit voor gekomen. Spinnen en sprinten is toch al niet mijn ding. Bovendien moest ik staan bij de start: het sleutelbeen liet geen buiging toe. Toen gloorde ineens een beetje geluk. Techniek is mijn sterkste punt. Op het baantje hier in Hattemerbroek heb ik er eindeloos op geoefend. Dit Franse parcours, met een trap of acht, was me op het lijf geschreven.

 De Belg die op kop ging maakte een klein foutje, ik stuurde om hem heen. Voorop in de eerste, tweede en derde bocht. Niemand meer voor me op het laatste eind. Ik reed rechtstreeks in de armen van Niek Kimmann, de Olympisch- en wereldkampioen die in Frankrijk zijn titel in moest leveren. De 29,952 seconden waarin het zich allemaal ontvouwde zetten mijn leven op de kop. Van het ene in het andere interview, met de bus naar de dopingcontrole. Pas toen ik daarvan terugkeerde, op weg naar het podium, hoorde ik mijn naam, uitgesproken door pa. Ik maakte me los van het protocol, vloog ze in de armen en we hebben een tijdje met elkaar staan janken. Zijn beleefden de spannendste halve minuut van hun leven. Thuis sprong mijn oma Ria van de bank. Zij paste op mijn broertje en op ons hondje Belle, die ook al helemaal opgewonden raakte.”

Een overwinning met veel profijt? Julian kijkt me aan met een blik van: hou je me nu voor de gek? Zijn antwoord: ,,In onze sport moet je geld betalen om mee te mogen doen. Van het prijzengeld kan ik amper een halve fiets kopen. We moeten het hebben van sponsoring, waarbij de gunfactor een grote rol speelt. Trainen op Papendal kost geld. In een zware week twintig uur trainen.”

Je mond valt open als je dit tot je laat doordringen. Voetballers die zich bekreunen als ze binnen drie dagen twee keer anderhalf uur moeten leveren en die in vergelijking met het BMX-en vele andere sporten grof geld verdienen. Je hoort er Julian en zijn ‘conculega’s’ niet over klagen. Ze zijn gegrepen door de sport. Hij al vanaf zijn derde, toen de vleugeltjes van het fietsje gingen en hij door het zand ploeterde.

Vrienden De jongens, meisjes, mannen en vrouwen in Oranje vormen een hechte formatie. Julian weet dat Jaymo Brink uit Arnhem, topfavoriet in Nantes, die het nu met zilver moet doen, hem het goud gunt, ook al had hij het natuurlijk liever zelf omgehangen. We bekijken de race en krijgen de volgende 29,952 seconden kippenvel en al helemaal als het in slow motion gaat. Voor de foto even de helm erbij, die een joekel van een deuk laat zien als gevolg van de valpartij in Kampen. Het verhaal van vallen en ongelooflijk knap opstaan.

En nu op naar de Olympische Spelen? ,,Daar ligt een lange weg tussen. Eerst startgerechtigd worden voor het WK voor de groep onder de 23 jaar. In die categorie voldoende punten scoren en als dat allemaal bij elkaar komt ligt er aan de einder misschien een bewijs voor deelname aan de Spelen in Parijs. Ik kan nog groeien. Dat is millimeterwerk. Meer krachtwerk, het sprinten aanscherpen. Wanneer ik de schouder dit stukje (maakt een pijnlijk kleine kromming) eerder over de meet druk, kan dat het verschil maken.”

Dick van der Veen

advertentie
advertentie
>
Afbeelding
Een eeuw Hervormd Elim in ‘t Harde: ‘Altijd al een hechte dorpsgemeenschap’ 26 minuten geleden
Afbeelding
Woningbouw in Elburg: gemeenteraad geeft college steuntje in de rug 16 uur geleden
Afbeelding
‘Kleuren van de ziel- verrast door de Joodse mystiek’ 20 uur geleden
Afbeelding
Zilveren Schoenen: ‘t Harde schiet uit z’n slof 20 uur geleden
Afbeelding
Huisarts aan het woord: Stoppen met roken 22 uur geleden
Afbeelding
‘Kunst is mijn wereld’ 22 uur geleden
Afbeelding
Run for the Message gaat voor 9e editie 22 uur geleden