WHC voorbij Longa’30 en in finale nacompetitie wacht Achilles’12

Het was billen knijpen op Mulderssingel, maar na de 3-4 in Lichtenvoorde lukte het WHC om in eigen huis de 1-1 over de streep te trekken. Het gevolg ervan: een finale over twee wedstrijden tegen Achilles 12, een tegenstander van vorig jaar in de eerste klasse oost.

Dick van der Veen

Daar waar in het duel door de weeks Longa 30 als een komeet uit de startblokken schoot en kans op kans verprutste was het in de return WHC dat vol ga gaf, maar in de beginfase uitgekiende mogelijkheden liet liggen om al vroeg de genadeklap uit te delen. Een prachtige solo van Jurian van den Brink bracht de niet geheel fitte Sargon Gouriye vrij voor doelman Eysink. Hij kon zijn voet niet tegen de bal krijgen om de beslissende tik te geven. 

Niet veel later herhaalde Maurice de Ruiter deze misrekening. Dan heb je in Wezep altijd nog Jelle Post die een mooie aanval een passend vervolg gaf en de Wezepers op voorsprong zette. 

Longa30 nam in de slotfase van de eerste helft het commando over en zette in het eerste kwartier van de tweede helft WHC tegen de muur. Je kon wachten op de gelijkmaker en die kwam er dan ook van de schoen van Norsi Guly.  Daarna brak voor de thuisclub de overlevingsfase aan in de zin van vrouwen en kinderen eerst.

“We konden de diepe loopacties van het eerste drie kwartier niet meer maken, zaten er door, kregen in de counter nog wel een paar kansen, maar we kropen ook een aantal keren door het oog van de naald. Ik moet de jongens een reuze compliment geven voor de energie die ze in deze wedstrijd hebben gestopt.

Trainer Stephan Rahantoknam onderhield zich na afloop nadrukkelijk met het arbitrale trio. De Amsterdamse arbiter, die in de eerste helft heel veel liet gaan en een strafschop voor WHC over het hoofd zag, raakte in de tweede helft de weg kwijt met als gevolg dat weer een overtreding binnen de zestien over het hoofd werd gezien. Een zuivere treffer van De Ruiter kreeg geen stempel van geldigheid, omdat de vrouwelijke grensrechter niet op één lijn stond en daardoor miste dat de bal van achter de doellijn werd geretourneerd. 

“Daar kon niet iedereen even goed mee omgaan. Gelukkig stonden er twee ploegen tegenover elkaar die wilden voetballen. We hadden het geluk dat hun rechter spits, die in de heenwedstrijd bepalend was, deze middag aan de ketting lag. Een compliment aan Luke Roodenburg die pas enkele weken in de basis staat en deze middags ook weer van grote waarde bleek.”

Rahantoknam haastte zich er aan toe te voegen dat het gehele team zich leeg speelde in de Veluwse hitte.

Woensdag, dus eerst naar Hengelo - op kunstgras - en dan zaterdag de finale in eigen huis op een natuurlijke grasmat.

” Het is nu geen zaak meer van een speelwijze kiezen. Er vol voor gaan, de diepte zoeken en elkaar bij de hand nemen. Eerst uit en dan thuis een voordeel? Dat is amateurpsychologie. Eerst even de kleine pijntjes eruit werken en er dan twee keer volle bak om het verblijf in de divisie veilig te stellen”, geven we de trainer het laatste woord.