Wilfred Westerhuis typeert voetbaltrainer

Er zijn veel meer hoofdtrainers dan voetbalclubs kunnen bergen. Het staat haaks op het tekort aan mensen die lagere elftallen en jeugd onder hun hoede willen nemen.

Dick van der Veen

Dat, plus het feit dat in onze regio nogal wat hoofdtrainers afhaken, is volop aanleiding voor een bespiegeling met Wilfred Westerhuis, gepokt en gemazeld in deze tak van sport als zowel trainer/coach en manager.

Hij hecht sterk aan een goede jeugdopleiding omdat je op de basisschoolleeftijd nog kunt kneden aan ontwikkeling. Het is een gegeven dat clubs in het westen contributie moeten verhogen of vrijwilligerswerk verplicht moeten stellen om de boel draaiend te houden. Dat valt in deze regio nog reuze mee.

“De best betaalde trainers zou je op de jeugd moeten zetten. In feite doen al die trainers hetzelfde werk: twee keer in de week de oefenavonden en bezigheden die een groot deel van de zaterdag opslurpen. Bij ESC hebben we het predicaat Lokale Jeugd Opleiding bemachtigd. Ik durf te beweren dat de beste trainers niet per definitie voor het vlaggenschip staan. Ik ken uit de praktijk jonge gasten die op een fantastische manier met jongens/meiden in de puberleeftijd omgaan en over kwaliteiten beschikken die ik me niet zou durven toekennen.”

Een hoofdtrainer heeft een heel goed betaalde hobby en een slecht betaalde baan….

”Ja, daar wringt het. Hij draagt de verantwoordelijkheid voor een groep mensen. Moet duur betaalde diploma’s behalen. De maatschappij is veranderd. Spelers blijven gemakkelijk weg voor een evenement. Dat stompt de wat oudere trainers af, omdat ze zelf vaak een verleden als speler hebben, er volledig voor gaan. Ze moeten zich in allerlei bochten wringen om aan iets noodzakelijks voorrang te geven. 

Jongeren in de branche groeiden er mee op, maar wat je bij hen ziet is een ontwrichting van het gezinsleven. Ze staan aan op de momenten dat de kinderen ze nodig hebben.”

En meer in z’n algemeenheid haalt hij een uitspraak van voorzitter Jacko van den Bosch van OWIOS aan: als het eerste elftal goed draait, verdwijnt gezeur en gedoe voor 80 procent onder het gras.”

Inmiddels is hij bezig aan zijn derde seizoen als manager. Toen hij begon aan zijn taak als hoofd jeugdopleiding verwachtte ‘men’ al gauw wonderen.

(lachje) “Er stopte een generatie om legitieme redenen. We moesten de jeugd versneld inpassen. Dit seizoen het volgende is het een kwestie van overleven. Er schuilt veel talent in de JO17 en de lichtingen er onder. Daar kunnen we pas over enkele jaren over beschikken. Maar ons ledentaal is ondertussen sterk gegroeid en elftallen staan op het punt om aan te haken bij de hoofdklasse.”

Westerhuis vindt een keuze tussen zijn huidige functie en het functioneren als hoofdtrainer een heel moeilijke. “Mooi om aan ontwikkeling van jeugd te werken; je mist wel het toeleven naar de wedstrijden. Ik hecht er aan te zeggen dat ik het hoofdtrainerschap niet heb afgezworen. Maar dan moet er wel iets komen dat het belang van het zien spelen van mijn jongens overstijgt.”