’t Harde klopt DSV’61 op burendag

In een matige en vrij tamme wedstrijd wint ’t Harde met 2-1 van DSV’61. Dat gebeurt op burendag. Het heeft er veel van weg dat beide teams elkaar als ‘naobers’ geen pijn willen doen. Dat wordt pas anders als DSV’61 in de tweede helft de 2-0 achterstand verkleint. In de hectische slotfase kan zomaar de gelijkmaker vallen. Dat gebeurt niet, omdat ze bij oranjezwart louter afzwaaiers produceren.

Dick van der Veen

’t Harde heeft in de eerste helft een groot overwicht. Het weet elkaar gemakkelijk te vinden. De Doornspijkers winnen weliswaar veel duels; het vervolg is vaak belabberd. DSV’61 dringt pas na een kwartier voor de eerste keer de zestien binnen. Net voor de thee komt DSV’61 op de koffie als bij een scrimmage Jelle Jongetjes een scherp ingespeelde corner het laatste tikje geeft.

Als direct na de hervatting Luuk Struik de ruimte krijgt schiet hij de bal loepzuiver in de verste hoek. Dan lijkt het pleit beslecht. Maar als Jongetjes vervolgens een dot van een kans op een derde treffer laat liggen kantelt het duel. DSV’61 neemt dan de houding aan waarvoor de ploeg gevreesd wordt: heel veel vechtlust waardoor ’t Harde achteruit moet. Het duurt lang voordat het resultaat oplevert. Uiteindelijk brengt Wilbur Akster met een striemende kopstoot de achterstand terug. Het wordt billen knijpen voor groen en wit, dat uiteindelijk met de schrik vrijkomt.

Beide aanvoerders laten hun licht schijnen over de clash. Jeffrey Schreurs (DSV’61) geeft toe dat zijn ploeg lang vergat te voetballen. “Je kunt je verschuilen achter het vertrek van spits, laatste man en twee verdedigers. Dat is me te gemakkelijk. De jonge vervangers hebben het vooral verdedigend goed gedaan. ’t Harde had veel balbezit, mocht een serie corners nemen, maar de keren dat we het moeilijk kregen kun je op een gemankeerde hand kwijt.

In de rust hebben we een paar positiewisselingen doorgevoerd en besloten om er vol voor te gaan. 

Dat levert dan net niet een resultaat op. Wanneer we negentig minuten de mouwen opstropen dan maak ik me geen zorgen over de afloop van deze competitie.”

Christiaan Palm (’t Harde) denkt dat zijn formatie het meeste recht kon maken op de zege, maar ontkent niet dat de laatste vijf minuten alles nog mis had kunnen gaan. Dat het allemaal zo slap was? “De tijden van haat en nijd liggen achter ons. De spelers kennen elkaar door en door. Zelf speelde ik drie jaar voor DSV’61. Wat rest is sportieve rivaliteit. Ons doel is om zo hoog mogelijk in het linker rijtje te belanden met als het even kan terugkeer naar de derde klasse.”

Na afloop hebben de trainers René van ’t Goor en Gert-Jan Piksen een aangenaam onderonsje. De laatste speelde acht jaar in de hoofdmacht van ’t Harde, woont er, en maakte deel uit van een ploeg die diverse titels in de wacht sleepte. “Ik ben door jullie nog even in het tweede belandt”, zegt Van ’t Goor met een knipoog tegen trainer en assistent van de buren.  ’t Harde trok met name in de laatste jaren vaak aan het kortste eind. In die sfeer komt een nipte overwinning zeer gelegen.