WHC staat na twee competitiewedstrijden nog met lege handen

Net als in de openingswedstrijd tegen DETO slaagt WHC er op bezoek bij CSV Apeldoorn niet in om het eerste punt in de vierde divisie binnen te hengelen. De thuisploeg heeft aan één treffer van Laurence van den Enk voldoende om de drie punten over de streep te trekken.

Dick van der Veen

Die beloont zichzelf daarmee in zijn honderdste wedstrijd voor de hoofdmacht op bijzondere wijze. Die treffer, direct na de hervatting, is illustratief voor wat de Wezepers deze middag laten zien. Van de rechterflank kan een speler ongehinderd binnen dribbelen, afleggen op de vrije man die de goed keepende Leon ter Wielen geen kans laat. “We leggen de rode loper uit voor de opponent. De wijze waarop we hier verdedigen is WHC onwaardig. Je moet in zo’n situatie een aanvaller eerder opvangen of een overtreding begaan.”

Nee, er is voor trainer Stephan Rahantoknam deze middag weinig vreugde te beleven in het Orderbos. Het gemis van een routinier als Jochem Oude Booyink doet zich gelden. 

Voordat nu al te zeer het vingertje naar de defensie wordt uitgestoken moet toch wat ons betreft eerder worden vastgesteld dat het grootste manco het onvermogen is om kansen te creëren. En in het vervolg daarvan het afronden. Voor rust komt Sargon Gouriye drie keer in de gelegenheid om af te vuren; steeds ontbreekt daarbij de precisie.

WHC is zeker niet minder dan de Apeldoorners.

Treffend voor het geheel is de veelgehoorde opmerking van het thuisfront dat ze van WHC weinig beleving zien. Een wedstrijd winnen zonder de ijzeren wil om er honderd procent voor te gaan is aan een deel van het team niet besteed. En dan kom je op dit niveau maar zelden tot een positief resultaat. Je hoeft in dit verband geen namen te noemen, want dat voelt het team zelf feilloos aan. Een wedstrijd dus waarin de gelukkigste de winst verovert, weinig flonkering met aan de ene kant meer werklust dan aan de andere zijde. Met een WHC dat ergens op de rand van de zestien een bord ziet staan met de tekst: verboden voor creativiteit. 

“We waren over het geheel genomen slordig aan de bal en dan levert beter positiespel weinig op. Na de openingstreffer zakt het bij ons weg, wordt het lastiger in de duels te komen en zijn de afstanden te groot. Ik heb met een reeks wissels geprobeerd meer venijn in de ploeg te brengen. Thijs Dekker voelt dat aan, maar de tackel die hij inzet is met geel misschien te licht bestraft. Hij is op de weg terug, maakt voorzichtig meer minuten en kan straks op het mentale vlak van grote waarde zijn. De invallers laten het niet zien. Wanneer je van een spits slechts één kopbal waarneemt dan is dat natuurlijk veel te weinig,”

De coach kan zich troosten in de overtuiging dat WHC beter kan. In de eerste klasse oost vielen de doelpunten als rijpe appels. Het verschil met de divisie is groot. Besluiteloosheid is daar een gegeven dat je de nek omdraait. 

Een praatsessie? “We praten iedere week met elkaar. De remedie ligt voor de hand: kop op en de schouders er onder”, is de conclusie van Stephan Rahantoknam.