Een middag waarop hoop en hartslag elkaar voortdurend kruisten

Wat sinds 2017 niet lukte, lukte ook vandaag niet. VSCO’61 reisde naar Oene met een missie, met spanning in de benen en met de wetenschap dat er nog iets te winnen viel. Maar vanaf de eerste minuut voelde je het al: Oene speelde vrij, VSCO’61 speelde onder een zware druk. De thuisploeg, ogenschijnlijk zonder druk, beet zich vast in elke duel. Alsof hún seizoen nog op het spel stond.
VSCO’61 daarentegen oogde gespannen, zoekend, twijfelend. De ploeg speelde niet zoals het kan.

Oene slaat toe en hoe

De hoge voorzetten, de corners… het was telkens weer billenknijpen voor het doel van Alex Grootenhuis. In de 18e minuut viel het onvermijdelijke: Een hoge corner werd onvoldoende weggewerkt en Jessy Hennink kon behendig binnentikken (1–0). En eerlijk is eerlijk: het was verdiend.

Oene rook bloed en kreeg nog twee enorme kansen. VSCO’61 wankelde, maar brak niet.
Met 1–0 rusten voelde bijna als een ontsnapping, een bevrijding.

Tweede helft: hoop blijft levend

Na rust kwam er iets terug in de ploeg. Geen sprankeling, maar wel strijd. VSCO’61 zette aan, duwde, probeerde, maar Oene verdedigde alsof het om promotie ging. De minuten tikten weg. De hoop slonk. Tot de 82e minuut. Een voorzet van Dominique van de Grift werd fraai afgerond door Beerd Bonestroo (1-1).
Eindelijk adem. En eindelijk weer geloof. Maar geloof alleen was niet genoeg. VSCO’61 had nog twee doelpunten nodig om de nacompetitie te halen. En de tijd was meedogenloos.

Dan in de allerlaatste minuut leek VSCO’61 de overwinning alsnog over de streep te trekken. Dominique van de Grift werkte in een scrimmage de bal over de lijn. Spelers juichten. Supporters sprongen op. Kan het dan toch nog? Dit was het moment. Dit was dé goal. Maar de scheids wees… níet naar de middenstip. Doelpunt afgekeurd. Waarom? Niemand wist het. Het voelde als de genadeslag.  Eindstand: 1-1.

Einde seizoen en een bittere nasmaak

Geen nacompetitie. Geen prijs. Geen beloning voor een seizoen vol hoop. De verwachtingen waren hoog, de lat was aan het begin van het seizoen hoog gelegd. Misschien té hoog. En juist daarom doet het pijn. Maar pijn is ook brandstof. En brandstof heb je nodig om sterker terug te komen. VSCO’61 kan uithuilen en daarna opstaan.

Het nieuwe seizoen wacht.