Ds. Hans van Ark: ‘Je moet je als voorganger niet opsluiten, maar de straat opgaan’

Een handdruk voor wie daar prijs op stelt en als traktatie een stuk appeltaart. Voor ds. Hans van Ark uit Wapenveld is dat voldoende om zijn 25-jarig jubileum als predikant te markeren. “Ik houd het graag klein. Geen speeches en geen receptie.” Op zondag 17 november om 9.30 uur gaat hij voor in de Pauluskerk in Wezep. De gemeente waar hij in 1999 begon en waar hij het langst diende. “Wezep heeft altijd mijn hart gehouden. Het is mijn eerste liefde.” Lachend: “Als gemeente althans.”

Hanneke Bloemendaal

Pas halverwege zijn leven koos Hans van Ark voor het predikantschap. “Ik heb wel altijd de gedachte gehad om dominee te worden, maar na mijn gymnasium vond ik mezelf niet gelovig genoeg. Daarbij leek het me ook een saai beroep.” Hij koos voor rechten, studeerde daarna economie. Ging vervolgens aan de slag als jurist bij de landelijke scouting (hij was zelf fanatiek bij scoutinggroep Epe/Heerde) en werd al vrij snel benoemd tot algemeen directeur. In 1990 startte hij met de organisatie van de World Jamboree. “Wat de Olympische Spelen is voor de sport, is de World Jamboree voor de scouting. Ik heb er vijf jaar aan gewerkt, reisde de hele wereld over om met deelnemende landen in gesprek te gaan. Bouwde een tentenstad bij Biddinghuizen met wegen, bomen, ziekenhuis, brandweer, kortom alles er op en eraan. Voor 30.000 bezoekers. Toen ik begon, wist ik al dat het een eindige functie was. De vraag: ‘Wat daarna?’, zat toen al in mijn hoofd. Uiteindelijk heb ik besloten om theologie te gaan studeren.”

Wezep

Op 3 oktober 1999 werd hij in de Pauluskerk in Wezep bevestigd tot predikant. “Het speelde mee dat we destijds in Heerde woonden, waar onze vier kinderen naar school gingen, hun sport en clubs hadden. Vanuit Wezep was dat prima bereikbaar.” Hij vervolgt: “Ik had letterlijk en figuurlijk een wereldbaan. Toen ik predikant werd, zei een collega ‘je enige uitstapje wordt nu Zwolle om ziekenhuizen te bezoeken’. Ik dacht gelijk: “Dat gaat me niet gebeuren.” Van Ark en zijn vrouw Jenny begonnen al snel met het organiseren van reizen: naar Israël, Jordanië, Indonesië, Egypte, Noord- en Zuid-Vietnam. “Toen iemand eens een opmerking maakte over het feit dat het altijd dure reizen waren, zijn we ook low-budget weekenden gaan organiseren door het hele land. Er ontstond echt een band en uit zo’n groep rolde ook wel vaak mensen die functies in de kerk gingen vervullen.” Hij vertelt dat toen hij in Wezep begon, de gemeente een moeilijke periode achter de rug de rug had. “De kerk had 1500 leden. Ik besloot ze alle 1500 te bezoeken. Als je een missionaire gemeente wilt zijn, begin je van binnenuit. Dan besteed je aandacht aan de mensen die er al zijn. Investeer je in hen en vraag je naar hun kwaliteiten. In anderhalf jaar tijd was ik rond. Dat is het begin geweest van groei. Er kwamen 600 mensen bij, dat is op zich al een kleine gemeente. Later zijn we van alles gaan organiseren, kwam er een PR-commissie, waren er bijzondere diensten. Zelfs een dienst rondom het EK, bij WHC, er waren duizenden mensen.” Andere voorbeelden van missionaire activiteiten die hij (samen met zijn vrouw) opgezet heeft en die inmiddels verankerd zijn in de lokale samenleving zijn het maandelijkse Zingen onder de Peperbus en de jaarlijkse Volkskerstsamenzang in theater de Spiegel in Zwolle. “Je moet je als voorganger niet opsluiten. Vergader minder en ga meer de straat op. Wees zichtbaar. Aanwezig.”

PKN

Van Arks aanpak en groei van de Pauluskerk viel op. Hij werd in 2009 benaderd door de PKN met de vraag of hij dat niet voor de landelijke kerk wilde doen. Omdat hij Wezep nog niet wilde loslaten, besloot hij er parttime aan de slag te gaan. “Dat was een heftige periode, want het was een landelijke baan. Ik heb een miljoen kilometer gereden en drie leaseauto’s versleten. In 2013 heb ik besloten om fulltime bij de PKN te gaan werken. We trainden kerkraden en dominees om missionaire gemeentes te zijn. Ook hebben we een nieuwe vorm van kerkzijn gesticht: in buurthuizen, in nieuwbouwwijken, op het strand in Noordwijk. Er moest wel altijd structuur zijn en een voorganger. Er zijn 100 PPP’s -Protestantse Pioniers Plekken- van de grond gekomen.” Hij eindigde uiteindelijk in de directie. “Ik was de hele dag aan het managen. Dat beviel me niet, daar was ik geen dominee voor geworden.” Er werd opvolging gezocht en in 2020 was hij naar eigen zeggen weer ‘vrij man’. “En toen kwam corona. Het was een heftige tijd waarin Jenny 8 weken in coma lag en vervolgens maanden moest revalideren. Het is buitengewoon goed afgelopen. Ze geeft weer les, begeleidt vijf koren en speelt straks ook in de dienst op 17 november.”

Vorchten kwam vacant, de gemeente waar hij tot op heden aan verbonden is als voorganger. Hij zat 4 jaar in de Provinciale Staten van Gelderland en is sinds 2021 fractievoorzitter van het CDA in Heerde. “Dat is mijn ‘andere’ been waarmee ik in de samenleving sta. Om te weten wat er speelt. Dat helpt enorm als je vervolgens op de preekstoel staat. De combinatie is soms pittig, -ik ben ook nog verbonden aan de pioniersplek in Apeldoorn en doe zo’n 120 gastpreken per jaar-, maar wel goed.” Om te eindigen met: “Ik ben nog lang niet uitgeblust, als mijn gezondheid het toelaat, ga ik met veel vreugde door.”