Margaret Eshuis (56) verliet Elburg in 1992 en woont nu in Spanje: ‘Ik ben gelukkig hier, maar je blijft toch Nederlandse’

Margaret Eshuis (56) woonde tot 1992 in Elburg. Via omzwervingen in Belgie en Frankrijk kwam ze terecht in Spanje. Sinds het jaar 2000 woont ze in Sant Feliu de Guixols, Costa Brava. Dat is zo’n 1.500 kilometer (zestien uur rijden) bij haar roots vandaan. Via Google Meet, de techniek staat voor niets, gaan we met haar in gesprek. De oud-Elburgse zit met een laptop op een terras, omdat het bij haar thuis veel te warm is. “Ik ben succesvol en gelukkig hier in Spanje en zie mezelf niet snel terugkeren naar Elburg”, zegt de moeder van drie kinderen. Ze heeft een zus in ‘t Harde en een zus in Noorwegen.

Barry Wensink

Een paar maanden geleden was Margaret Eshuis enkele dagen in Nederland. Voor het eerst in acht jaar om precies te zijn. Daarover straks meer.

Eerst maar eens in de geschiedenis duiken. “Mijn vader, Herman Eshuis (overleden in 1996), was begin jaren zeventig oprichter van de Flevohof. Mijn ouders waren allebei rasechte tukkers. Ze zijn toen vertrokken uit Twente en naar de Molenweg 13 in Elburg gegaan. Die oude woonboerderij hebben ze laten verbouwen en daar ben ik geboren en getogen. Heb er de lagere- en middelbare school doorlopen. Ben gaan studeren aan de Hogeschool voor Toerisme en Verkeer in Breda. De bedoeling was dat ik in de voetsporen zou treden van mijn vader. Het park kwam echter in de problemen en ging over in Walibi. Ik heb er gewerkt van 1992 tot 1994 als marketing manager. Heb er mijn man leren kennen die werkte als ontwerper van themaparken.”

Margaret Eshuis richtte vervolgens een reclamebureau op voor fabrikanten van attracties. Daardoor reisde ze over de hele wereld. “Een hele leuke tijd”, noemt ze het zelf. “Weet je, toen waren we niet meer gebonden aan Elburg. We zijn rond 1993 gaan verhuizen naar België en toen naar Zuid-Frankrijk waar we een huis lieten bouwen. Onze oudste dochter is daar geboren. Het maakte niet uit waar ik zat, want ik moest toch reizen. Denk aan Italië, Frankrijk, Spanje, Tokio en Amerika.”

Verder zegt ze: “In het jaar 2000 zijn we naar Spanje vertrokken. Eerst voor een vakantie en dat beviel zo goed dat we er een jaar later zijn gaan wonen. Uiteindelijk zijn we in 2013 gescheiden en we hebben drie kinderen. Ann is onze oudste. Ze is 27 en zit nu voor een jaar in Australië. De middelste, Juliet, is 26 jaar en zij is in Engeland geboren. Zij heeft ook veel gereisd en woont met haar partner in Londen. Zoon Kieran is 17 jaar en hij is hier in Spanje geboren en spreekt geen Nederlands. Hij is 100% Spaans en voelt zich ook Spanjaard. We wonen hier gezellig met z’n tweeën. De mentaliteit is hier anders vergeleken met Nederland. Het is leven en laten leven en mensen zijn erg gastvrij. Het ligt ook deels aan jezelf. Je moet goed integreren en dat hebben we gedaan. Ik heb hier veel kennissen en dat zijn veelal Spanjaarden. In Nederland is het leven erg jachtig. Hier kost een kopje koffie op een terras trouwens maar 1,50 euro. Dat koop ik dan ook regelmatig.”

Van links naar rechts: Juliet, Kieran, Margaret en Ann. 

We vragen of ze Elburg mist. “Ik ben in mei voor het eerst in acht jaar even terug geweest, omdat er een reünie was van Walibi Flevo. Daarna geluncht in Elburg met vriendinnen van vroeger. Het was geweldig. We zijn op de nostalgische toer gegaan. Hebben de plek bekeken waar vroeger de oude Van Kinsbergenschool stond. Toen naar het LFC en naar de oude manege in Oosterwolde. Wát is Elburg leuk. Ik zag Botters liggen en moest denken hoe we vroeger schaatsten, maar ik zit nu al zo lang in Spanje dat ik blijf. Een paar dagen Nederland was prachtig, maar het is goed zo. Ik zie geen aanleiding om de stap te zetten om weer in Nederland te gaan wonen. De vriendinnen die ik daar nog heb, komen soms hierheen.”

In Spanje rolde ze de makelaardij in. En met succes. “Dat doe ik inmiddels 23 jaar en ik zit bij een internationaal zeer gerenommeerde groep. Tijdens de crisis van 2008 tot 2013 was het zwaar. De markt zakte wereldwijd in elkaar en toen heb ik wel overwogen wat ik moest doen. Heb me er door geworsteld en goed weten te verdienen met de handel in vakantiewoningen. Ook de covid-periode was lastig. We mochten het huis niet uit.”

Wat mist ze aan Nederland ? “Af en toe een keer bitterballen eten of een frikandel speciaal. Je kunt het hier een stukje verderop kopen in een supermarkt waar campinggasten komen. Zoute haring en gerookte paling mis ik ook. In Nederland hebben we onlangs overnacht in Groenlo en bij aankomst zag ik een viskraampje en toen ging ik gelijk haring happen. Soms laat ik via goede vrienden uit Almelo gesealde paling in een koelbox meenemen, zodat ik mijn Spaanse kennissen kan trakteren.” We horen geen Spaans accent als we de oud-Elburgse horen praten. “Soms zoek ik naar woorden, maar ik zit natuurlijk in de makelaardij en zodoende praat ik regelmatig Nederlands. Bijna dagelijks. We praten thuis Engels en Spaans.” Even later verschijnt Kieran in beeld en volgt een korte conversatie in het Engels.

Nog even over het bezoek aan Elburg. “Ik heb aangebeld bij mijn ouderlijk huis. Er woont sinds kort een jong gezin en ik werd er gastvrij ontvangen. De paar dagen in Nederland zijn wat dat betreft zo goed bevallen dat ik niet weer acht jaar voorbij laat gaan. Je blijft toch Nederlandse.”

Meedoen aan de rubriek Hallo Veluwe, Vaarwel Veluwe? Mail naar redactie@neomediabv.nl