Hallo Veluwe, Vaarwel Veluwe: Dirk en Tineke Timmer gaan naar Zweden

Dirk Timmer was uitvaartverzorger in Nunspeet en zijn vrouw had er een gastouderbureau. Daarnaast was hij betrokken bij de modelspoorvereniging en zij bij projectkoor Canto Felice. Samen zetten ze zich met veel plezier in voor de Bedfort Belangen Club (gekscherend afgekort naar BBC). Geschreven in verleden tijd, want het is inmiddels allemaal voorbij. Dirk en Tineke Timmer nemen afscheid van hun veelzijdige leven in Nunspeet. Ze pakken hun biezen en verhuizen met hun twee hondjes naar Värmland, Zweden. 

Johanna Sijbel

Volgens Tineke is hun dochter de aanstichter van het avontuur. “Zij verhuisde naar Zweden om daar voor een jaar te werken als au pair. Na dat jaar keerde ze terug naar Nederland, maar kon hier niet goed aarden. Nu woont ze in Malmö en werkt ze in een bakkerij met de toepasselijke naam Hollandia. Dat is geen toeval: juist vanwege die naam liep ze daar binnen om een praatje te maken. Ze vertelde dat ze uit Nederland kwam, het klikte en ze mocht er werken. Zo gaat dat vaker in Zweden. Een goede klik is belangrijker dan het hebben van de juiste papieren.” 

Dat is precies wat het echtpaar aanspreekt aan Zweden. “Het is een gemoedelijke cultuur”, zegt Dirk. “Zweden zijn rustiger en pragmatischer dan Nederlanders en hebben meer aandacht voor de binnenkant dan de buitenkant.” Ze benoemen ook het grote verschil in regelgeving. “De grootte van ons perceel is ‘ongeveer tot de bomen’. Tot waar precies weten we niet. Maar ruzie zal het niet gauw geven - onze buren wonen 700 meter verderop.” 

Afscheid nemen

Hoewel Dirk en Tineke uitkijken naar hun avontuur, gaan ze veel missen. Tineke nam afscheid van de gastouders die bij haar bureau aangesloten waren. “Vijf dagen achter elkaar. Het effect daarvan had ik wel onderschat. Ook van Canto Felice nam ik afscheid. Het avontuur trekt, maar is nog niet begonnen. We sluiten hier echter wel van alles af. Dat maakt dit een lastige tijd.”

Ook voor Dirk was het afscheid nemen. “De modelspoorclub benoemde dat veel mensen van de ‘oude garde’ stoppen. Ze mogen me altijd bellen met vragen. Na mijn laatste uitvaart kwamen de medewerkers van het crematorium om me heen staan en was ik weer afscheid aan het nemen. Mijn broer woont in Nunspeet en zijn dochter heeft nog een jong kindje. Ik laat absoluut een deel van mijn hart hier achter.”

Een nieuw avontuur

Het enthousiasme van hun dochter over Zweden werkte echter aanstekelijk. Het ouderpaar besloot te emigreren als ze aan hun pensioen toe zouden zijn. Maar bij een bezoek zagen ze hun droomhuis.
 ”Een woonhuis uit - vermoedelijk - 1875, met een gastenhuis, washuisje en een grote loods, gelegen aan een voormalige spoorlijn die vijftig jaar geleden werd opgeheven.” Ze gingen aan het rekenen en kwamen tot de conclusie dat ze nu al konden gaan. “Ik heb al een lijntje lopen bij een buurgemeente om als ICT-consultant te werken en Tineke wil als kleuterjuf aan de slag.”

Hun huis ligt op zeven uur rijden van Malmö, waar hun dochter woont. Maar Dirk ziet dat niet als een probleem: “Van dat ritje word ik minder moe dan van de rit Zwolle-Amersfoort.”

Via het zogeheten EURES traject maken ze hun overstap. Zweden is actief op zoek naar mensen voor beroepen waar tekort aan is, zoals leerkrachten. In Nederland krijgen ze een basiscursus Zweeds: “Jag pratar lite svenska”, lacht Dirk. In Zweden vervolgen ze die cursus op een SFI-school. “Die is in elke grote plaats te vinden”, zegt Tineke. “Ideaal, want ik wil mijn Zweeds goed genoeg op orde hebben om les te kunnen geven.” Ze hoopt werk te vinden dicht bij haar nieuwe huis. Dat ligt op vijf minuten van een ‘belangrijk dorp’ met een supermarkt, een school en een medische post. “Daarmee mogen we onze handjes dichtknijpen. Het dorp telt het grote aantal van 1100 inwoners”, lacht Dirk. “En toch zijn we inmiddels al het vijfde Nederlandse gezin dat zich daar vestigt.”

Klimaat

Dat het klimaat in Zweden anders is dan in Nederland, vinden ze geen probleem. “Ik vind kou niet erg, als je je er maar goed op kunt kleden”, vertelt Tineke. “In Värmland kan het in de winter -20 graden worden, maar het voelt er minder koud aan dan in het zuiden van Zweden waar het feitelijk warmer is. En gelukkig houden onze honden van sneeuw. Ook het hondje dat we uit zonnig Portugal geadopteerd hebben, gedijde prima in de januarisneeuw in Zweden.”

In de nieuwe rubriek ‘Hallo Veluwe, Vaarwel Veluwe’ komen mensen aan het woord die op de Veluwe zijn komen wonen of juist de Veluwe hebben of gaan verlaten. Aanmelden voor deze rubriek kan via redactie@neomediabv.nl