Elburg zet eenzaamheid op kaart: ‘We proberen mensen naar activiteiten toe te leiden’

Sinds corona speelt eenzaamheid in nog grotere mate een rol dan daarvoor. In Elburg doen ze er alles aan om dat taboe te doorbreken. Stichting WIEL gaf de opdracht van de gemeente om een signaalpunt te creëren handen en voeten.

Dick van der Veen

Telefonisten van het Sociaal Financieel Trefpunt zijn erop getraind signalen op te vangen en geven die door aan WIEL. Daar gaan sociaal-cultureel werkers Marjon van Rooij-Vermeegen en Sjalom Mouwer er mee aan de slag. Ze nemen contact op met eenzame mensen, voeren als mensen er voor open staan een gesprek bij een kopje koffie, thee of een glas water. Een ander, minstens zo belangrijk initiatief, is het tekstueel omzetten van de bestaande, landelijke signaalkaart op Elburger leest.
Marjon, die al tien jaar intensief bij de materie is betrokken, geeft uitleg. “We kregen daarvoor toestemming van het ministerie van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Op de kaart staan negen vakjes waarin signalen van eenzaamheid worden genoemd. Wanneer een of meer van toepassing zijn, is het verzoek dat kenbaar te maken bij genoemd Trefpunt, dat dagelijks van 9.00 tot 12.30 uur bemand is. Telefonisch bereikbaar via 0525-682211 of per mail via vraag@sociaaltrefpunt.nl. We verspreiden deze kaarten onder zorginstellingen, huisartsen, bij ons of andere adressen. Het zou mooi zijn als ondernemers, zoals kappers en dergelijke, die kaart ook ter harte willen nemen. Zij kennen hun klanten en weten wie eventueel aandacht behoeft.”

Eenzaamheid is ook een fenomeen dat speelt in de sfeer van de Mantelzorg. “We hebben vele voorbeelden van mannen/vrouwen die het als hun plicht beschouwen om de ander te verzorgen. Dat doen ze met alle liefde. Het betekent wel vaak dat wat ze ontspanning bezorgt, zoals het lidmaatschap van een zangvereniging, op moeten geven. Dat blijft op termijn niet zonder gevolgen voor de hem of haar.”
Marjon heeft vanuit de praktijk ervaren dat een lotgenotengroep heilzaam kan werken. Er met elkaar over kunnen spreken werkt al verlichtend. Ze vat het bondig samen. “We proberen er naartoe te werken dat iemand zich weer tevreden voelt met zijn of haar leven. We proberen mensen naar activiteiten toe te leiden. Daar kunnen weer contacten uit ontstaan. Je lost het probleem van de eenzaamheid niet op, maar het is al mooi wanneer de doelgroep ertoe wordt aangezet om stappen te maken. Kijk, als het gaat om het achterblijven na het overlijden van een partner poets je het verlies niet weg. Zie het als een serieuze poging het leven wat meer draaglijk te maken.”
Ze gooit haar gevoel open als ze zegt dat het spijtig is te ervaren dat na tien jaar van inspanningen het aantal eenzame mensen nog toeneemt. Ondanks de jaarlijkse Week van de Eenzaamheid. Ook onder jongeren. Via de jongerenwerkers steekt WIEL er op in om jonge mensen een situatie van uitzichtloosheid, van het leven niet meer zien zitten, los kunnen laten. WIEL stak er al veel energie in en zet met deze initiatieven nog een aantal stappen extra.