Afbeelding
eigen foto

Een leven lang samen

Column

Hun briljanten huwelijksjubileum hebben ze eenvoudig gevierd met de kinderen en kleinkinderen. Ze kennen elkaar vanuit hun prille jeugd en krijgen al jong verkering. Bijna hun leven lang zijn ze in liefde met elkaar verbonden. Door een chronische ziekte is ze afhankelijk van haar rolstoel en zijn vergeetachtigheid maakt dat ze niet meer zelfstandig kunnen wonen. Ze nemen hun intrek in een prachtige kamer van een kleinschalige zorginstelling.


De liefdevolle verzorging maakt hen ondanks alles tevreden mensen. Ze wonen er ruim een jaar als meneer overlijdt. ‘Het is goed zo’, zegt de familie als we de uitvaart bespreken. Er is dankbaarheid voor alle mooie jaren samen. Haar fysieke beperkingen en de altijd aanhoudende pijn hebben haar wereldje de afgelopen jaren klein gemaakt, zijn gezelschap maakt voor haar het leven nog de moeite waard. Ze zal haar man gaan missen, maar is van plan is het beste van haar leven te gaan maken.

De dag van de crematie wordt gepland en we bespreken de uitvaart. De kinderen vragen of er rolstoelvervoer voor moeder mogelijk is naar het crematorium. We stellen ons voor hoe zal dat gaan. De rouwauto met vader voorop, de rolstoeltaxi met moeder daarachter. Gevolgd door familie in eigen auto’s. Ik doe de suggestie om gebruik te maken van de uitvaartbus.
In de bus is plaats voor vader in zijn kist, voor moeder is er een rolstoelplek en er is voldoende plaats voor de familie. Hoe passend is het om juist op deze dag zo met elkaar te zijn!

Op de dag van de uitvaart verzamelt de familie bij de zorginstelling. Ze begeleiden vader naar de uitvaartbus, waarbij personeel en medebewoners hen in de hal uitgeleide doen. Op weg naar het crematorium rijden ze langs de ouderlijke woning en de zaak die ze jarenlang samen gerund hebben. Op de terugweg vanaf het crematorium wordt in de bus met elkaar nagepraat over het mooie afscheid en herinneringen met elkaar gedeeld. Op de kamer van moeder sluiten ze met elkaar de dag af. Daarna nemen de kleinkinderen afscheid en wordt het ook tijd voor de kinderen om naar huis te gaan. Het besef dat ze hun moeder en oma alleen moeten achterlaten dringt nu tot in alle vezels door. Een knuffel, een handkusje, een laatste zwaai voor het raam, de eerste moeilijke stap in de realiteit van nooit meer samen.

Herma van Zalk
Uitvaartverzorger.

advertentie
advertentie
>