Magische vingers van Raymond Goudbeek moeten snik brengen in høkende feesttent

Alhoewel hij al een tijdje als pianist met de band mee op pad ging bij de theateroptredens of festival Oerol op Terschelling, is Raymond Goudbeek (46) nu ‘voor vast’ als bandlid toegevoegd aan De Heinoos. Bij dit succesnummer van het platteland kan de Wezeper zich nu op gaan maken voor een portie onvervalste dialectrock in feesttenten in alle uithoeken in het land. “We gaan straks gewoon tachtig keer per jaar met het bandbusje op pad, prachtig!”

Nick Hoekman

“Of ik nu mijn baan op kan zeggen? Haha, nee dat nog niet hoor”, reageert de muzikant op de vraag of hij nu kan leven van deze transfer waar hij de ‘Boogie Kearls’ voor verliet. 

Hij legt uit dat er vaak een scheef beeld ontstaat over hoe het werkt qua gages. “Mensen zien online bij boekingskantoren een bepaald bedrag staan dat wij ongeveer moeten kosten en delen dat bedrag dan simpelweg door het aantal bandleden. Maar zo werkt het niet”, glimlacht Goudbeek. “We hebben alleen al vijf man aan crew mee, die zorgen dat alles gestroomlijnd voor ons verloopt.” Kortom: er zijn meerdere mensen die een stukje van de Heinoos-taart moeten hebben.

Groter dan dit gaat het niet worden hoor

Dankzij die crew kunnen Goudbeek en zijn collega-muzikanten zich vooral bezighouden met het creatieve proces waarvoor ze zijn aangetrokken: het platspelen van een feesttent die vaak zo ineens vanuit het niets opdoemt in een weiland. 

“Je gaat naar je optreden toe, stapt uitgerust achter je instrument en doet je ding. En daarna ga je weer naar huis. That’s it. Onze crewleden zorgen ervoor dat alles al is opgebouwd zodra wij aankomen. En breken naderhand de boel ook weer af. Dat is een fijn gevoel, kan ik je verzekeren.”

Die crewleden hebben aan Goudbeek een mooie uitdaging. De muzikale duizendpoot laat zich niet vastlijmen aan één instrument en bespeelt bij de stamgasten van de Zwarte Cross ondertussen een half orkest aan klankmiddelen: accordeon, piano, Hammond-orgel, akoestische en elektrische gitaar en als kers op de appelmoes is hij ook te horen op een lap steel. Dat is een soort elektrische gitaar die je op je schoot legt.

Tachtig keer per jaar met het bandbusje op pad, prachtig!

Het pianospel blijft de core business voor de Wezeper en doordrenkt zo de feesttentklassiekers van de band met een subtiel blueslaagje. “In het theater werkt dat altijd al heel mooi. Naast de wat rustigere nummers, spelen we daar ook het ruigere werk. Maar dan wat liefdevoller verpakt. En dat wordt dan altijd een mooi harmonieus geheel. Of zoals frontman Remko Keizer altijd roept: ‘Zodra het mooi moet klinken, moet er een toetsenist meedoen’.”

De Heinoos is 25 jaar geleden begonnen als coverband met feestrepertoire, omgetoverd tot Normaal-coverband en in de tussentijd uitgegroeid tot een act met eigen werk in het dialect dat aanslaat door het hele land. Zie het als een rups die zich heeft ontpopt en nu als vlinder haar eigen vleugels uitslaat.

We drinken onderweg heus wel eens een biertje

Met een vaste aanstelling krijgt Goudbeek nu ook de kans om deel te nemen aan het creatieve proces rondom het fabriceren van nummers. “Voorheen mocht ik de nummers als het ware ‘aankleden’, nu mag ik ook meewerken aan de vormgeving van een liedje. En dat komt goed uit, want ik heb nog wel een aantal ideeën op de plank liggen”, verklapt de muzikant alvast.

Omringd door bands zoals Bökkers, Mooi Wark en Rowwen Hèze, treedt de Wezeper met De Heinoos (voorheen Høken met de Heinoos) binnen in de Champions League van de dialectrock. “Groter dan dit gaat het niet worden hoor. En vergeet niet dat Normaal óók nog gewoon op het podium staat”, vult Goudbeek het voor de liefhebber van dit genre toch al indrukwekkende lijstje aan.

We hebben alleen al vijf man aan crew mee, die zorgen dat alles gestroomlijnd voor ons verloopt

Met het noemen van de oervaders van de plattelandsrock komt er voor veel beginnende muzikanten het romantische beeld uit de vele docu’s naar voren over een band die onderweg de man een half kratje pils naar binnen schoof.

Goudbeek kent de clichés als geen ander. “We drinken onderweg heus wel eens een biertje en in de kleedkamer staat ook meestal wel een kratje pils. Maar er zijn ook optredens genoeg waar we een potje thee zetten voor aanvang van de show hoor. Het ligt ook een beetje aan de setting. Op een koude doordeweekse avond in december onderweg naar een theater hangt er een heel andere sfeer dan op een mooie zomerse dag tijdens de Zwarte Cross.”